บทที่ 261 หนีร้อนพึ่งเย็น เจอบ่อน้ำพุร้อนในแดนตาย

ทันทีที่ฟ้าสว่างเต็มที่ จ้าวเหิงก็ลุกขึ้นยืน “ไปกันเถอะ” เสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงด้วยคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธ “ที่นี่กลิ่นเลือดแรงเกินไป ฝูงหมาป่าหนีไปแล้ว ไม่ได้แปลว่าตัวอื่นจะไม่ถูกล่อมา”

เหล่าชายฉกรรจ์ที่เพิ่งดื่มด่ำกับความรู้สึกรอดตายมาได้และความอิ่มท้อง สะดุ้งโหยง ความหย่อนยานบนใบหน้าหายวับไปทันที พวกเขาทิ้งกระดูกในมือ ลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว ตรวจสอบอาวุธและสัมภาระของตน ฝูงหมาป่าเมื่อคืน ก็แค่อาหารเรียกน้ำย่อยของหน้าผามังกรขาด รอยเท้าปริศนาขนาดใหญ่นั่นต่างหาก คือดาบที่แขวนอยู่บนหัวของทุกคน

จ้าวเหิงเดินไปหาเสี่ยวอู่ เห็นว่าเขาพอลุกยืนเองได้ แม้หน้าจะยังซีดเซียว จึงตบไหล่เบาๆ “ไหวไหม?”

“ท่านอาจารย์วางใจ ไม่ตายหรอกขอรับ” เสี่ยวอู่ยิงฟันยิ้ม แต่ไปกระเทือนแผลที่มุมปาก จนต้องสูดปาก “ซี๊ด” ด้วยความเจ็บ

ขบวนออกเดินทางอีกครั้ง บรรยากาศหนักอึ้งยิ่งกว่าเมื่อวาน เส้นประสาทของทุกคนตึงเปรี๊ยะเหมือนสายธนู มือไม่เคยห่างด้ามดาบที่เอว จ้าวเหิงเดินนำหน้า จางหยวนตามติด ทั้งสองสบตากันตลอดเวลา สังเกตความเคลื่อนไหวรอบด้าน พวกเขาทะลุผ่านป่าทึบ หิมะในป่าหนากว่าเดิม เหยียบลงไปเกิดเสียง “กรอบแกรบ” ดังบาดหูในหุบเขาที่เงียบเชียบ เดินไปได้ราวสี่ห้าชั่วยาม (8-10 ชั่วโมง) จางหยวนก็หยุดเดินกะทันหัน คิ้วขมวดเป็นปม