บทที่ 262 น้ำพุเทพใต้พิภพ! ชำระล้างจนหมดจด

จ้าวเหิงวาดเส้นสุดท้ายเสร็จ ม้วนแผนที่หนังอย่างระมัดระวัง ยัดกลับเข้ากระเป๋าหนังวัว พอยืดตัวขึ้น สิ่งที่เห็นคือกลุ่มชายฉกรรจ์ที่จ้องมองบ่อน้ำพุร้อนตาละห้อย แต่ไม่กล้าขยับเขยื้อนเพราะคำพูดของจางหยวนที่ว่า “อาจจะมีพิษ”

ใบหน้าของแต่ละคนยังเปรอะเปื้อนคราบเลือด เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เลือดหมาป่าผสมกับเลือดตัวเองแห้งกรังเป็นก้อนสีน้ำตาลเข้ม ท่าทางที่ทั้งโหยหาและหวาดระแวงนั้น ดูน่าขบขันเล็กน้อยท่ามกลางไอร้อนดุจแดนสวรรค์นี้ “ยืนบื้อกันทำไม? กลัวในน้ำมีผีหรือไง?” เสียงของจ้าวเหิงทำลายความเงียบ แฝงรอยยิ้มที่หาได้ยาก “ถอดเสื้อผ้าลงไปแช่ซะ ผ่อนคลายกล้ามเนื้อ น้ำนี่นอกจากไม่มีพิษ ยังช่วยกระตุ้นการไหลเวียนเลือด ลดอาการฟกช้ำ ดีต่อบาดแผลพวกเจ้าด้วย”

“จะ... จริงหรือขอรับ?” ชายคนหนึ่งถามอย่างไม่อยากเชื่อ “แม่เจ้าโว้ย งั้นจะรออะไร!” อีกคนใจร้อนเริ่มแก้สายคาดเอวอย่างลุกลี้ลุกลนแล้ว พอได้คำยืนยันจากจ้าวเหิง กลุ่มชายฉกรรจ์ที่เพิ่งคลานกลับมาจากประตูนรกก็ระเบิดความคึกคักทันที พวกเขาถอดเสื้อผ้าเน่าเหม็นโยนทิ้งอย่างรวดเร็ว ส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความดีใจราวกับสัตว์ป่า แย่งกันกระโดดลงไปในสระน้ำ “โอ้ว—— สบายตัว!”

“แม่มันเอ๊ย เหมือนแช่ในน้ำแกงร้อนๆ เลย!”

“เกิดมาไม่เคยอาบน้ำสบายขนาดนี้มาก่อน!”