บทที่ 263 นรกบนดิน ฝูงโครงกระดูกเดินได้

หลังขบวนออกจากแอ่งน้ำพุร้อน ก็มุ่งหน้าลงใต้ตามคำชี้แนะของเข็มทิศ บรรยากาศกลับมาอึดอัดอีกครั้ง เหล่าชายฉกรรจ์แม้จะไม่รู้ว่าจ้าวเหิงไปเจออะไรมา แต่พวกเขาสัมผัสได้ถึงความผ่อนคลายที่หายไปจากตัวท่านอาจารย์ แทนที่ด้วยความระแวดระวังที่เก็บซ่อนลึกและอันตรายยิ่งกว่า พวกเขาไม่กล้าถามมากความ ทำได้เพียงกระชับด้ามดาบในมือให้แน่น เร่งประสาทสัมผัสให้ถึงขีดสุด กวาดตามองทุกตารางนิ้วของป่ารอบข้างอย่างระวังภัย

รอยเท้าเล็กๆ นั้น เหมือนภูตผีที่วนเวียนอยู่ในใจจ้าวเหิง ภาพหลอนหรือ? เรื่องบังเอิญจากความร้อนใต้พิภพและหิมะละลาย? เขาไม่เชื่อเรื่องบังเอิญ ประสบการณ์เดินป่าหลายปีบอกเขาว่า เบื้องหลังความผิดปกติใดๆ มักซ่อนอันตรายถึงชีวิตไว้เสมอ เด็กที่เดินเท้าเปล่าในสภาพแวดล้อมแบบนี้... นั่นมันเกินขอบเขตสามัญสำนึกไปแล้ว เป็นคน หรือว่าเป็น... ตัวอะไรอย่างอื่น?

พวกเขาเดินต่อมาเกือบสองชั่วยาม (4 ชั่วโมง) ภูมิประเทศเริ่มราบเรียบลง หุบเขาเบื้องหน้าเปิดกว้าง ไม่ใช่ช่องเขาแคบๆ ที่น่าอึดอัดเหมือนก่อนหน้านี้ “ท่านอาจารย์ ดูนั่น!” จางหยวนที่เดินนำหน้าหยุดเดินกะทันหัน กดเสียงต่ำชี้ไปข้างหน้า จ้าวเหิงมองตามนิ้วเขาไป รูม่านตาหดเล็กลง

บนพื้นหิมะห่างออกไปราวหนึ่งลี้ (500 เมตร) มองเห็นจุดสีดำๆ กระจายอยู่ประปราย ไม่ใช่ก้อนหิน และไม่ใช่ต้นไม้ ที่สำคัญคือ ระหว่างจุดดำเหล่านั้น มีควันสีเขียวจางๆ ลอยอ้อยอิ่งขึ้นมา แล้วถูกลมหนาวในหุบเขาพัดกระจายหายไป นั่นคือควันไฟ! ร่องรอยกิจกรรมของมนุษย์! “มีคน!”

“คุณพระช่วย ที่กันดารแบบนี้ยังมีคนอยู่อีกหรือ?” เสียงอุทานที่กดไม่ลงดังขึ้นในขบวน ความยินดีที่ได้เจอเผ่าพันธุ์เดียวกัน ชะล้างความกลัวและความตึงเครียดตลอดหลายวันที่ผ่านมาไปจนหมดสิ้น ในแดนตายที่ตัดขาดจากโลกภายนอกนี้ การได้เห็นผู้คน ก็ไม่ต่างจากการเจอโอเอซิสกลางทะเลทราย