บทที่ 264 คุ้นตาอย่างประหลาด ความลับบนเส้นทางภูเขา

ร่างกายของชายชราสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง เขามองดูแป้งจี่ผสมเนื้อขนาดเท่าฝ่ามือสองสามชิ้นนั้น น้ำตาเอ่อล้นในดวงตาขุ่นมัวทันที แล้วราวกับเขื่อนแตก น้ำตาไหลพรากอาบลงมาตามร่องลึกบนใบหน้า เขาไม่ยื่นมือไปรับ แต่กลับทิ้งตัวคุกเข่า “ตุบ” ลงบนหิมะ โขกศีรษะให้จ้าวเหิงไม่หยุด “อย่าทำแบบนี้! ท่านผู้เฒ่า รีบลุกขึ้น!” จ้าวเหิงรีบยื่นมือไปประคอง แต่ถูกชายชราคว้ามือไว้แน่น นั่นเป็นมือแบบไหนกัน แห้งเหี่ยว เย็นเฉียบ เหมือนเปลือกไม้ที่ถูกลมตากจนแห้งกรอบ แต่เรี่ยวแรงกลับมหาศาลอย่างน่าตกใจ

“ผู้มีพระคุณ... ผู้มีพระคุณ!” ชายชราร้องไห้จนเสียงขาดห้วง “ปู่หลานเราสองคน... ไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว... ลูกชาย ลูกสะใภ้ หนาวตายอดตายไปเมื่อเดือนก่อน... เหลือแค่เราสองคน... เหลือแค่เราสองคนแล้ว...” เสียงร้องไห้คร่ำครวญขาดๆ หายๆ เหมือนมีดทื่อๆ กรีดลงกลางใจทุกคนในที่นั้น สายตาของเหล่าผู้ลี้ภัยรอบๆ ที่เดิมทีเต็มไปด้วยความระแวง ก็เริ่มเปลี่ยนไปซับซ้อนขึ้น จ้าวเหิงประคองชายชราให้ลุกขึ้นอย่างแข็งขัน ยัดห่อผ้าใส่อกเสื้อเขา “รีบกินเถอะ ให้หลานกินด้วย อย่าให้ติดคอ”

มือชายชราสั่นระริก หยิบแป้งจี่ชิ้นหนึ่งออกจากห่อผ้า ยื่นให้หลานชายที่อยู่ข้างหลังก่อน เด็กน้อยคว้าหมับ ยัดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างตะกละตะกลาม กินเร็วเกินไปจนติดคอตาเหลือก ชายชรารีบตบหลังเขา แล้วคว้าหิมะกำมือหนึ่งยัดใส่ปาก เมื่อดูแลหลานเรียบร้อย ชายชราถึงหยิบแป้งจี่อีกชิ้นขึ้นมา กัดคำโต แป้งจี่ที่แข็งกระด้างราวกับเป็นอาหารทิพย์ในปากเขา เขากินไปร้องไห้ไป เคี้ยวคำใหญ่ เสียงสะอื้นแห่งความพอใจและความเจ็บปวดดังออกมาจากลำคอ

มองดูปู่หลานคู่นี้ที่ดิ้นรนอยู่บนเส้นตาย ชายฉกรรจ์ใจเหล็กไหลด้านหลังจ้าวเหิง ขอบตาก็เริ่มแดง พวกเขานึกถึงครอบครัวตัวเอง นึกถึงวันเวลาในค่ายชิงเฟิงที่แม้จะลำบากแต่ก็มีข้าวกินอิ่มท้อง รอจนชายชรากลืนแป้งจี่คำโตลงคออย่างยากลำบากและหายใจได้คล่อง จ้าวเหิงจึงเอ่ยถามอีกครั้ง “ท่านผู้เฒ่า ท่านรู้ทางออกจากเขาไหม?” ชายชราพยักหน้าแรงๆ ยกมือที่ผอมแห้งชี้ไปทางทิศตะวันออกของค่าย ทางเดินเล็กๆ ที่ถูกหิมะกลบจนแทบมองไม่เห็น “มี... มีทางหนึ่ง...” เสียงของเขาแหบพร่าเพราะความตื่นเต้นและอาหารที่เพิ่งกินเข้าไป “ตามทางนั้นไปเรื่อยๆ เดินไปเรื่อยๆ... ก็จะออกไปนอกเขาได้... พวกเรา... พวกเราก็เข้ามาทางนั้น...”

“แล้วทำไมพวกท่านไม่ออกไปล่ะ?” จางหยวนอดถามไม่ได้ บนใบหน้าชายชราเผยความขมขื่นและหวาดกลัว เขาชี้ไปที่โลกภายนอก แล้วชี้มาที่เพิงพักเหล่านี้ ริมฝีปากขยับ แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา แต่จ้าวเหิงเข้าใจแล้ว ข้างนอก มีภาษีขูดรีดและทหารเลวที่บีบคั้นจนพวกเขาบ้านแตกสาแหรกขาด ส่วนที่นี่ แม้จะเป็นแดนตาย แต่อย่างน้อย... ชั่วคราวนี้ก็ยังพอมีชีวิตอยู่ได้ สำหรับพวกเขา โลกนอกเขานั้น น่ากลัวยิ่งกว่าหน้าผามังกรขาดแห่งนี้