บทที่ 265 บุกตะลุยพันลี้ เพียงเพื่อกลับบ้าน

ทันทีที่เห็นป่าไผ่ผืนนี้ จ้าวเหิงก็ชะงักงันไปโดยสมบูรณ์ ความเคร่งเครียดและความระแวดระวังบนใบหน้า ละลายหายไปจนหมดสิ้นในวินาทีนี้ ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าประหลาดที่ดูเหมือนจะหัวเราะก็ไม่ใช่จะร้องไห้ก็ไม่เชิง “ท่านอาจารย์?” เสี่ยวอู่จับสังเกตความผิดปกติของเขาได้อีกครั้ง รีบตามเข้ามาอย่างไม่เข้าใจ

จ้าวเหิงไม่ตอบ แต่ก้าวยาวๆ พุ่งเข้าไปในป่าไผ่ เขาแหวกกอไผ่กอหนึ่งออก ที่เท้าของเขาคือผืนดินร่วนซุยที่เคยถูกพลิกหน้าดิน ข้างๆ ยังมีรากไผ่ที่ถูกตัดทิ้งและมีรูกลวงกระจัดกระจายอยู่ นั่นคือร่องรอยที่เขาทิ้งไว้ตอนพาจ้าวเฉียน (เถี่ยตั้น) มาขุดหนอนไผ่เมื่อคราวก่อน! เดินต่อไปอีกหน่อย ใต้ต้นไผ่ที่เห็นรอยมีดฟันชัดเจน ยังเห็นเปลือกหนอนไผ่แห้งๆ ตกอยู่

“ฮ่าฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” ในที่สุดจ้าวเหิงก็ทนไม่ไหว แหงนหน้าหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะก้องกังวานในป่าไผ่ที่เงียบสงบ เต็มไปด้วยความโล่งใจ ความรู้สึกเหลือเชื่อ และความรู้สึกถึงโชคชะตาที่ยากจะอธิบาย “ท่านอาจารย์ ท่านเป็นอะไรไป...” เสี่ยวอู่ จางหยวน และคนอื่นๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก รีบตามมาอย่างงุนงง ไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น หรือว่าท่านอาจารย์จะถูกความกดดันในช่วงหลายวันนี้บีบจนสติแตกไปแล้ว?

จ้าวเหิงหันกลับมา ชี้ไปที่ป่าไผ่อันกว้างใหญ่นี้ แล้วชี้ไปที่โครงร่างภูเขาไกลๆ หัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน “พวกเราออกมาได้แล้ว”

“ใช่ขอรับท่านอาจารย์ พวกเราเดินตามทางจนออกมาได้แล้ว!” ชายคนหนึ่งพูดเสริมอย่างตื่นเต้น นึกว่าจ้าวเหิงดีใจที่หนีตายออกมาได้ จ้าวเหิงส่ายหน้า รอยยิ้มบนหน้ากว้างขึ้น “ความหมายของข้าคือ พวกเราถึงบ้านแล้ว”