บทที่ 266 พวกเขาก็แค่คนที่หิวโซ

เสียงของจ้าวเต๋อเฉวียนกดต่ำลงมา แฝงไว้ด้วยความหวาดกลัวที่ยังหลงเหลือและความโล่งใจระคนกัน “ในเขาไม่สงบสุขแล้วรึ?” สายตาของจ้าวเหิงคมกริบขึ้นมาทันที ในหัวของเขา ภาพค่ายผู้ลี้ภัยที่ไร้ชีวิตชีวาใต้หน้าผามังกรขาด และภาพปู่หลานที่ขุดรากไม้กินในหิมะ ผุดขึ้นมาทันที “เรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่?” จ้าวเหิงถามย้ำ น้ำเสียงเจือความเคร่งเครียดโดยไม่รู้ตัว

จ้าวเต๋อเฉวียนมองชาวบ้านที่ยืนมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นรอบๆ แล้วขยิบตาให้จ้าวเหิง “ไป ไปคุยกันที่บ้านข้า” จ้าวเหิงพยักหน้า หันไปบอกเสี่ยวอู่ จางหยวน และคนอื่นๆ ด้านหลัง “พวกเจ้าตามข้ามาก่อน” เขาไม่ได้กลับไปที่กระท่อมฟางซอมซ่อของตัวเอง แต่เดินตามจ้าวเต๋อเฉวียนฝ่าฝูงชนที่กระตือรือร้น ตรงไปยังบ้านของผู้ใหญ่บ้าน ลุงฝูก็เดินตามมาติดๆ

เสี่ยวอู่ จางหยวน และคนอื่นๆ เดินตามเงียบๆ พวกเขาสัมผัสได้ว่าบรรยากาศเปลี่ยนไป เมื่อครู่ยังเป็นการต้อนรับผู้กลับบ้านเกิดอย่างอบอุ่น แต่ชั่วพริบตา เมฆหมอกแห่งความกังวลก็ปกคลุมลงมา เมื่อเข้าสู่ลานบ้านของจ้าวเต๋อเฉวียนและปิดประตู เสียงจอแจภายนอกก็ถูกตัดขาด ภรรยาของจ้าวเต๋อเฉวียนรีบยกน้ำขิงร้อนๆ มาเสิร์ฟหลายชาม เสี่ยวอู่และคนอื่นๆ รับมาถือไว้ ความอุ่นจากชามช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บและความเหนื่อยล้าสะสมไปได้มาก พวกเขายืนสำรวมอยู่ด้านข้าง หากจ้าวเหิงไม่ออกคำสั่ง ก็ไม่กล้านั่งลง

จ้าวเหิงรับน้ำขิงมาแต่ยังไม่ดื่ม เพียงประคองไว้ในมือ สายตาจ้องมองจ้าวเต๋อเฉวียนเขม็ง “ท่านผู้ใหญ่บ้าน พูดมาเถอะ” จ้าวเต๋อเฉวียนถอนหายใจอีกครั้ง รอยย่นบนใบหน้าลึกขึ้นกว่าเดิม “น่าจะตั้งแต่ช่วงก่อนปีใหม่ ในเขาเทียนเฟิง จู่ๆ ก็มีคนโผล่มาเยอะแยะไปหมด”

“ผู้ลี้ภัย?” จ้าวเหิงถามแทงใจดำ