บทที่ 267 อัปยศอดสูที่สุด! ท่านอัครเสนาบดีพิโรธ

หมู่บ้านตระกูลจ้าวสามารถอยู่รอดปลอดภัยมาได้ชั่วคราว ทั้งหมดต้องพึ่งพากำลังชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านที่มีมาก บวกกับบารมีที่จ้าวเหิงเคยสร้างไว้ จึงสามารถจัดตั้งกองลาดตระเวนป้องกันได้ทั้งวันทั้งคืน ไม่เปิดโอกาสให้ผู้ลี้ภัยเหล่านั้นลงมือได้ง่ายๆ แต่นี่ไม่ใช่แผนระยะยาว ลุงฝูมองจ้าวเหิงด้วยความกังวล “เจ้าหนูเหิง กลับมาคราวนี้เจ้าต้องช่วยพวกเราคิดหาทางออกนะ เสบียงในหมู่บ้านเราก็มีไม่มาก ป้องกันไปแบบนี้ สักวันต้องมีวันที่กันไม่อยู่แน่” จ้าวเหิงเงียบไป เขารู้ดีว่า ผู้ลี้ภัยเหล่านั้นไม่ใช่โจรโหดเหี้ยมโดยสันดาน พวกเขาแค่คนธรรมดาที่อยากมีชีวิตรอด หากเลือกได้ เขาไม่อยากยกดาบขึ้นฆ่าฟันพวกเขาเด็ดขาด แต่หมู่บ้านตระกูลจ้าวคือรากเหง้าของเขา คือที่ที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเขามา ที่นี่มีพี่น้องเพื่อนบ้าน มีความทรงจำวัยเด็ก เขาไม่ยอมให้ใครมาทำลายต้นไม้ใบหญ้าที่นี่แม้แต่ต้นเดียว ปกป้องหมู่บ้านตระกูลจ้าว คือเส้นตายของเขา แต่จะทำอย่างไร? ฆ่าทิ้งให้หมดหรือ?

ใจของจ้าวเหิงต่อสู้กันอย่างหนัก คิ้วขมวดแน่น การสังหารหมู่ผู้หิวโหยที่ไม่มีอาวุธ เขาทำไม่ลง แต่ถ้าปล่อยไว้ หมู่บ้านตระกูลจ้าวต้องเกิดเรื่องแน่ไม่ช้าก็เร็ว เสี่ยวอู่ จางหยวน และคนอื่นๆ ยืนอยู่ข้างๆ มองดูสีหน้าของจ้าวเหิงที่เปลี่ยนไปมา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง พวกเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันหนักอึ้งที่แผ่ออกมาจากตัวจ้าวเหิง โดยเฉพาะจางหยวน เขาเคยพาพี่น้องหากินในป่ามาก่อน เข้าใจรสชาติของความหิวและความบ้าคลั่งที่จะทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอดดีที่สุด

เนิ่นนาน คิ้วที่ขมวดมุ่นของจ้าวเหิงก็คลายออก แววตากลับมามุ่งมั่นอีกครั้ง เขาคิดตกแล้ว กั้นไว้สู้ระบายออกไม่ได้ (การแก้ปัญหาที่ต้นเหตุดีกว่าการปิดกั้น) ต้นตอที่ทำให้ผู้ลี้ภัยเหล่านี้กลายเป็นภัยพิบัติ อยู่ที่คำว่า “หิว” คำเดียว ขอแค่ให้พวกเขามีข้าวกิน มีทางรอด พวกเขาก็จะกลับไปเป็นชาวนาผู้ซื่อสัตย์เหมือนเดิม และค่ายชิงเฟิง ตอนนี้สิ่งที่ขาดน้อยที่สุดคืองาน และสิ่งที่ต้องการมากที่สุด คือคน คิดได้ดังนี้ จ้าวเหิงล้วงถุงเงินหนักอึ้งออกมาจากอกเสื้อ วางลงบนโต๊ะ “ท่านผู้ใหญ่บ้าน ลุงฝู” เสียงจ้าวเหิงไม่ดัง แต่หนักแน่นมั่นคง ทำให้ใจของทุกคนในที่นั้นสงบลง “นี่คือเงินห้าสิบตำลึง ท่านรับไว้”

จ้าวเต๋อเฉวียนและลุงฝูต่างอึ้ง มองถุงเงินบนโต๊ะ สมองยังตามไม่ทัน “เจ้าหนูเหิง นี่เจ้า...” จ้าวเต๋อเฉวียนถามตะกุกตะกัก “ไปที่ตัวอำเภอ ซื้อเสบียงมาให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้” จ้าวเหิงมองเขา พูดเน้นทีละคำ “ตั้งเพิงที่หน้าหมู่บ้าน ต้มข้าวต้มร้อนๆ แจกหลายๆ หม้อใหญ่”

“ต้มข้าวต้ม?” จ้าวเต๋อเฉวียนยิ่งงง “ให้ใครกิน?”