บทที่ 268 เคลื่อนทัพ! กองพันพยัคฆ์สามพันนายออกปฏิบัติการ!

ตระกูลถานไถ สามคำนี้ เปรียบเสมือนเสี้ยนหนามที่ทิ่มแทงหัวใจเขามาหลายปี ในศึกที่ด่านเยี่ยนอวิ๋นปีนั้น เขาใช้กลอุบายเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้ถานไถจิ้งผู้ซื่อตรงและเป็นไม้เบื่อไม้เมากับเขาในราชสำนักต้องชื่อเสียงป่นปี้และถูกประหารล้างตระกูล แต่ดันมีเจ้าเด็กสามคนนี้หนีรอดไปได้ กลายเป็นโรคร้ายในใจเขา ถอนรากไม่ถอนโคน ลมฤดูใบไม้ผลิพัดมาก็งอกเงยใหม่ ตราบใดที่ตระกูลถานไถยังมีคนรอดชีวิต ความจริงในอดีตก็เสี่ยงที่จะถูกขุดคุ้ยขึ้นมา ยิ่งไปกว่านั้น ในมือของเศษเดนพวกนี้ ยังกำต้นไม้เงินต้นไม้ทองอย่าง “น้ำตาลทรายขาว” และ “เหล้ารัม” ไว้อีก

“กำไรจากน้ำตาลทรายขาว มากกว่าเกลือและเหล็ก; ราคาน้ำตาลทรายขาว แพงกว่าทองคำ” เว่ยอู๋หยาพึมพำกับตัวเอง ความโลภในดวงตายิ่งเข้มข้น “หากยึดสูตรลับของสองสิ่งนี้มาไว้ในกำมือได้ บวกกับเส้นทางการค้าทั่วหล้าของตระกูลเสิ่น... ท้องพระคลังของต้าอวี๋ในวันหน้า ก็ต้องเปลี่ยนมาแซ่เว่ยแล้ว” เขากระดกเหล้าหมดถ้วยในรวดเดียว กระแทกถ้วยลงบนโต๊ะอย่างแรง “ถ่ายทอดคำสั่งของข้า!” เว่ยจงรีบตะกายลุกจากพื้น โน้มตัวเงี่ยหูฟังอย่างนอบน้อม

“สั่งให้หูเฉวียน แม่ทัพกองพันพยัคฆ์ ระดมพลทหารฝีมือดีสามพันนาย มุ่งหน้าสู่ชิงโจวทันที!” เสียงของเว่ยอู๋หยาหนักแน่น แฝงอำนาจเด็ดขาด “ต้องเหยียบเขาหนิวเอ่อร์ให้ราบคาบให้จงได้! เศษเดนตระกูลถานไถ ฆ่าให้หมดไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว ตัดหัวมาให้หมด! แต่พวกช่างฝีมือในค่ายชิงเฟิง โดยเฉพาะคนที่กุมสูตรทำน้ำตาลและหมักเหล้า ต้องจับเป็นกลับมาให้ข้า! ขาดไปแม้แต่คนเดียว ข้าจะถลกหนังหูเฉวียน!”

เว่ยจงได้ยินคำสั่ง หน้าซีดเผือดในทันที เขาเงยหน้าขวับ ในดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากเชื่อ “ท่าน... ท่านอัครเสนาบดี! เคลื่อนพลกองพันพยัคฆ์? เรื่องนี้... เรื่องนี้ทำไม่ได้เด็ดขาดนะขอรับ!” กองพันพยัคฆ์ คืออะไร? นั่นคือกองทัพส่วนตัวที่เว่ยอู๋หยาแอบเลี้ยงไว้ เป็นไพ่ตายใบใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง และเป็นอาวุธร้ายที่เขาใช้ข่มขวัญราชสำนัก หรือแม้แต่ใช้เปลี่ยนราชวงศ์ในอนาคต สามพันคนนี้ ทุกคนคือเครื่องจักรสังหารที่เลี้ยงดูมาด้วยเงิน อาวุธยุทโธปกรณ์ครบครัน พลังรบน่าสะพรึงกลัว

“ท่านอัครเสนาบดี กองพันพยัคฆ์เป็นทหารส่วนตัวของท่าน ไม่มีชื่อในสารบบราชการ หากเคลื่อนพลสามพันนายออกจากเมืองหลวงโดยพละการ เรื่องจะแดงใหญ่โตเกินไป! หากพวกขุนนางตรวจการปากสุนัขในสำนักตรวจการรู้เข้า หรือคนในวังระแคะระคาย ถวายฎีกาข้อหา ‘คิดกบฏ’ นั่นมันโทษประหารเก้าชั่วโคตรเชียวนะขอรับ!” เสียงของเว่ยจงสั่นเครือ เขาเป็นคนสนิทของเว่ยอู๋หยา ย่อมรู้ถึงผลได้ผลเสียดี เพื่อปราบโจรกลุ่มหนึ่ง ถึงกับใช้ทหารส่วนตัวสามพันนาย นี่มันขี่ช้างจับตั๊กแตนชัดๆ แถมยังเสี่ยงถูกคนทั้งหล้าครหา