บทที่ 269 ทั้งค่ายเดือดพล่าน! เขากลับมาแล้ว!

ในหอประชุม ถานไถหมิงเลี่ยกำลังปรึกษาเรื่องการป้องกันค่ายกับเฉินซานหยวนและเจ้าลิงผอม (โซ่วโหว) เมื่อได้ยินเสียงเอะอะจากข้างนอก เขาก็ลุกพรวดขึ้น เมื่อองครักษ์พุ่งเข้ามา หอบหายใจแฮกๆ ตะโกนว่า “ท่านหัวหน้าใหญ่ ท่านอาจารย์จ้าวกลับมาแล้ว” ใบหน้าอันสุขุมมั่นคงดั่งขุนเขาของถานไถหมิงเลี่ย ก็ไม่อาจเก็บซ่อนความตื่นเต้นและยินดีได้อีกต่อไป “ดี! ดี! ดีมาก!” เขาพูดคำว่า “ดี” ติดกันสามคำ แล้วก้าวยาวๆ เดินออกไปอย่างรวดเร็ว เฉินซานหยวนและเจ้าลิงผอมสบตากัน ต่างเห็นความโล่งใจในแววตาของอีกฝ่าย แล้วรีบตามออกไป

ในเรือนพักด้านหลัง ถานไถหมิงเยว่กำลังเย็บซ่อมเสื้อกันหนาวให้ลูกๆ ทั้งสอง พอได้ยินเสียงโหวกเหวกข้างนอก หัวใจนางก็กระตุกวูบ เข็มในมือทิ่มปลายนิ้วจนเลือดซึมออกมาหนึ่งหยด แต่นางไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย เอียงหูฟังเสียงข้างนอก “ท่านอาจารย์จ้าวกลับมาแล้ว...”

“กลับมาจากทางประตูค่าย...” เมื่อประโยคเหล่านี้ลอยเข้าหูชัดเจน นางรู้สึกหน้ามืดวูบ ร่างกายโงนเงนไปเล็กน้อย เขากลับมาแล้ว? เขากลับมาอย่างปลอดภัยจริงๆ หรือ?

หลายวันมานี้ นางทำตัวสงบนิ่ง ใช้ชีวิตตามปกติ ดูแลลูกๆ แต่มีเพียงนางคนเดียวที่รู้ว่า หัวใจของนางแขวนอยู่กลางอากาศทุกวัน กินไม่ได้นอนไม่หลับ นางไม่กล้านึกถึงความอันตรายใต้หน้าผามังกรขาด ไม่กล้าคิดถึงอุบัติเหตุร้ายแรงที่อาจเกิดขึ้น ได้แต่บอกตัวเองซ้ำๆ ในใจว่า เขาพูแล้วว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัย เขาไม่เคยผิดคำพูด แต่ความกังวลและความกลัว เหมือนงูพิษที่คอยกัดกินหัวใจนางทุกนาที ตอนนี้ ในที่สุดเขาก็กลับมาแล้ว ถานไถหมิงเยว่ทนไม่ไหวอีกต่อไป ทิ้งงานเย็บปักถักร้อยในมือ วิ่งโซเซออกจากห้องไป

ชั่วขณะหนึ่ง แกนนำทั้งหมดของค่ายชิงเฟิง ต่างหลั่งไหลจากทุกทิศทางมุ่งสู่ประตูค่าย เมื่อจ้าวเหิงพาเสี่ยวอู่และคนอื่นๆ เดินเข้าประตูค่าย สิ่งที่เห็นคือภาพเหตุการณ์เช่นนี้ ถานไถหมิงอวี่พุ่งเข้ามาเป็นคนแรก กอดจ้าวเหิงแน่นจนแทบหายใจไม่ออก “พี่เขย! พี่กลับมาสักที! ข้าเป็นห่วงแทบตาย!” เสียงของเขาสั่นเครือ ขอบตาแดงก่ำ จ้าวเหิงถูกรัดจนหายใจลำบาก หัวเราะพลางตบหลังเขา “พอได้แล้วๆ โตป่านนี้แล้ว ยังจะร้องไห้ขี้มูกโป่ง ข้าก็กลับมาครบสามสิบสองไม่ใช่หรือไง?”