บทที่ 270 น้ำแกงร้อนและหมั่นโถว ทลายกำแพงใจในพริบตา

จ้าวเหิงมองสีหน้าสงสัยของพวกเขา แล้วอธิบายว่า “กำมะถันนี้มีประโยชน์มหาศาล หากเรามีมัน บางทีเราอาจจะสร้างอาวุธสังหารที่มีอานุภาพรุนแรงกว่าเดิมได้” อาวุธสังหาร! ได้ยินคำนี้ ดวงตาของถานไถหมิงเลี่ยและถานไถหมิงอวี่ก็สว่างวาบขึ้นทันที พวกเขาเคยเห็นอานุภาพของหน้าไม้กลเสินจีมากับตา หากมีอาวุธที่ร้ายกาจยิ่งกว่าหน้าไม้กล พลังรบของค่ายชิงเฟิงจะยกระดับขึ้นไปอีกขั้นแน่นอน!

“ประการที่สอง” จ้าวเหิงพูดต่อ “กำมะถันเป็นตัวยาสำคัญ ใช้รักษาโรคผิวหนังอย่างหิด หรือกลากเกลื้อนได้ คนในค่ายอยู่กันเยอะ สุขอนามัยจำกัด ย่อมเลี่ยงโรคพวกนี้ยาก หากมีมัน ก็จะช่วยลดปัญหาไปได้มาก”

“และที่สำคัญที่สุด” สีหน้าของจ้าวเหิงเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ไอหมอกพิษใต้หน้าผามังกรขาด ต้นตอน่าจะเกี่ยวข้องกับกำมะถันในบ่อน้ำพุร้อนนี้ ข้าสันนิษฐานว่าก๊าซที่มีส่วนผสมของกำมะถันระเหยออกมาจากน้ำพุร้อน แล้วไปรวมตัวกันในบางจุดจนไม่กระจายตัว จึงเกิดเป็นสิ่งที่เรียกว่าหมอกพิษ ขอแค่เราส่งคนลงไปจัดการพื้นที่ตรงนั้น หรือหาวิธีทำให้อากาศถ่ายเท เส้นทางใต้หน้าผามังกรขาดก็จะปลอดภัยขึ้นมาได้”

ฟังการวิเคราะห์ของจ้าวเหิง แม้ทุกคนในที่นั้นจะฟังไม่ค่อยเข้าใจหลักการ แต่ต่างก็เลื่อมใสในความรอบรู้ของเขา เขาลงไปรอบเดียว ไม่เพียงสำรวจเส้นทางหนีทีไล่ในยามคับขัน แต่ยังนำทรัพยากรสำหรับสร้างอาวุธกลับมา แถมยังคิดวิธีแก้ปัญหาความปลอดภัยของเส้นทางไว้เสร็จสรรพ ความสามารถนี้ เข้าขั้นเทพยดาแล้ว!

“เยี่ยม!” ถานไถหมิงเลี่ยตบโต๊ะ พูดอย่างตื่นเต้น “น้องเขย ครั้งนี้เจ้าช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้ค่ายเราจริงๆ! ไว้คราวหน้า ข้าจะส่งคนไปเพิ่ม เราจะเจาะเส้นทางหน้าผามังกรขาดให้ทะลุปรุโปร่ง แล้วขนกำมะถันพวกนั้นกลับมาให้หมด!”