บทที่ 271 ผู้ลี้ภัย? นั่นมันกองทัพพยัคฆ์ร้ายต่างหาก

แม้สถานการณ์จะดูวุ่นวายอยู่บ้าง แต่หลี่เถี่ยซานและหวังหย่วนเตรียมรับมือไว้แล้ว ชายฉกรรจ์หลายสิบคนคอยควบคุมความเรียบร้อย เพื่อให้มั่นใจว่าทุกคนจะได้รับอาหาร ชั่วขณะหนึ่ง ตีนเขาแห่งนั้นเหลือเพียงเสียงซดน้ำแกง "ซู้ดซู๊ด" และเสียงเคี้ยวหมั่นโถว ไม่มีใครพูดจา แต่ทุกคนกำลังสัมผัสถึงความปรารถนาดีของค่ายชิงเฟิงด้วยวิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุด

เมื่อกินอิ่มดื่มกันจนพอใจ สีหน้าท่าทางของผู้ลี้ภัยก็ดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หวังหย่วนจึงเริ่มจัดแจงเรื่องราวต่อจากนี้ “พี่น้องชาวบ้านทุกท่าน กินอิ่มแล้วก็ตามข้าขึ้นเขาเถอะ ท่านอาจารย์จ้าวเตรียมที่พักไว้ให้ทุกคนแล้ว” ผู้ลี้ภัยแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ตลอดเส้นทางการหนีตาย พวกเขาหาแม้แต่หลังคาคุ้มหัวยังไม่ได้ กลางคืนต้องนอนคุดคู้ในเพิงพัก คนที่หนาวตายมีนับไม่ถ้วน ตอนนี้ กลับมีคนเตรียมบ้านพักไว้ให้? นี่เรื่องจริงหรือ?

“ทุกคนไม่ต้องกังวล” หวังหย่วนมองออกถึงความสงสัยของพวกเขา จึงยิ้มกล่าว “ค่ายชิงเฟิงของเรา ไม่เลี้ยงคนว่างงาน แต่ก็จะไม่เอาเปรียบคนกันเองที่ยอมออกแรงเด็ดขาด เมื่อขึ้นเขาไปแล้ว ทุกคนพักผ่อนให้สบายสักสองสามวัน หลังจากนั้น เราจะจัดงานให้ตามความถนัดของแต่ละคน จะลงเหมือง หักร้างถางพง หรือเข้าโรงงาน ขอแค่ขยันทำงาน จะได้กินหมั่นโถวแป้งขาวทุกมื้อ แถมแต่ละเดือนยังมีค่าแรงให้ด้วย!”

ค่าแรง! สองคำนี้ เรียกเสียงฮือฮาในฝูงชนได้อีกครั้ง ผู้ลี้ภัยอย่างพวกเขา แค่มีข้าวกินก็ถือเป็นบุญคุณล้นฟ้าแล้ว นี่ถึงกับจะมีค่าแรงให้? ใต้หล้านี้มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยหรือ? “ท่านผู้ดูแล ที่ท่านพูดมา... เป็นเรื่องจริงรึ?” ชายวัยกลางคนท่าทางคงแก่เรียนคนหนึ่ง ทำใจกล้าถามขึ้น “จริงแท้แน่นอน” หวังหย่วนพยักหน้าอย่างจริงจัง “นี่คือกฎที่ท่านอาจารย์จ้าวของเราตั้งไว้ ที่ค่ายชิงเฟิง ขอแค่เจ้าสร้างประโยชน์ให้ค่าย ค่ายจะไม่มีวันเอาเปรียบเจ้า” ชายกลางคนฟังจบ ก็โค้งคำนับหวังหย่วนอย่างซาบซึ้ง “หากเป็นเช่นนั้นจริง พวกข้ายินดีถวายชีวิตให้ค่ายชิงเฟิง!”

“ถวายชีวิตอะไรกัน ไม่ต้องหรอก” หวังหย่วนยิ้มประคองเขาขึ้น “ท่านอาจารย์จ้าวบอกว่า ท่านต้องการให้ทุกคนมีชีวิตที่ดี แล้วช่วยกันสร้างค่ายชิงเฟิงให้ดียิ่งขึ้นต่างหาก”