บทที่ 272 ทหารยอดฝีมือสามพันนายรึ? ก็แค่เศษสวะ!

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปสิบวัน หิมะบนเขาหนิวเอ่อร์ละลายไปกว่าครึ่ง เผยให้เห็นหินผาสีน้ำตาลและยอดหญ้าอ่อนที่เพิ่งแทงยอดขึ้นมา โครงการขยายค่ายชิงเฟิงใกล้จะเสร็จสมบูรณ์ ผู้ลี้ภัยที่เพิ่งรับเข้ามาเปรียบเสมือนเลือดใหม่ ทำให้ค่ายโจรที่เคยดูดิบเถื่อนแห่งนี้ มีกลิ่นอายความมีชีวิตชีวาของชุมชนเมืองเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน

ภายในหอประชุม จ้าวเหิงกำลังชี้ไปที่กระบะทรายจำลองภูมิประเทศ ปรึกษาแผนการสำรวจหน้าผามังกรขาดรอบที่สองกับถานไถหมิงเลี่ย “พี่ใหญ่ เรื่องพิษใต้ดินข้าพอจะมีหนทางแล้ว ขอแค่ใช้ที่สูบลม (ฟู่เป่า) ต่อกับท่อไม้ไผ่เพื่อระบายอากาศ แล้วใช้น้ำปูนใสช่วยเจือจางพิษ ภายในสามวัน เส้นทางจะสะดวกโยธิน” จ้าวเหิงมีสีหน้าผ่อนคลาย นิ้วจิ้มไปที่จุดยุทธศาสตร์สำคัญบนกระบะทราย “เมื่อเส้นทางนี้เปิดออก เราจะรุกก็ได้ จะถอยก็ดี ถึงจะเรียกว่ายืนอยู่บนจุดที่ไม่มีวันแพ้อย่างแท้จริง”

ถานไถหมิงเลี่ยมน้องเขยตรงหน้า แววตาชื่นชมยิ่งเข้มข้นขึ้น คนผู้นี้ไม่เพียงมีสติปัญญาพลิกฟ้าคว่ำดิน ที่หายากยิ่งกว่าคือความรอบคอบระมัดระวัง ไม่ประมาทแม้ในยามสงบ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ทำลายความเงียบในโถง “รายงาน——!” หัวหน้านายกองหน่วยลาดตระเวนรอบนอกวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา คุกเข่าข้างหนึ่ง หน้าซีดเผือด “ท่านหัวหน้าใหญ่ ท่านอาจารย์จ้าว! ตีนเขา... ที่ตีนเขาพบกลุ่มผู้ลี้ภัยจำนวนมหาศาล กำลังมุ่งหน้ามายังค่ายของเราขอรับ!”

“ผู้ลี้ภัย?” ถานไถหมิงเลี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “เมื่อวันก่อนก็เพิ่งรับมากลุ่มหนึ่งไม่ใช่รึ? ก็ทำตามกฎเดิม ส่งคนไปแจกโจ๊กที่ตีนเขา คัดกรองคนแล้วค่อยพาขึ้นเขา”

“มะ... ไม่ใช่นะขอรับ!” นายกองกลืนน้ำลาย เสียงสั่นเครือ “ผู้ลี้ภัยกลุ่มนี้ไม่เหมือนกัน! แม้พวกเขาจะแต่งตัวขาดวิ่น แต่ทุกคนรูปร่างกำยำล่ำสัน เดินเหินคล่องแคล่วดุดัน และ... และตอนที่ข้าน้อยซุ่มอยู่ในพงหญ้า เห็นหัวหน้าคนหนึ่งในกลุ่มนั้นล้มลง เสื้อผ้าที่เปิดออก เผยให้เห็นเกราะเหล็กวาววับข้างในขอรับ!”