บทที่ 273 สงครามจิตวิทยา? น่าขำให้ฟันร่วง!

บรรยากาศที่ตีนเขา กลับแตกต่างจากบนเขาโดยสิ้นเชิง หูเฉวียนนั่งอยู่บนหลังม้าตัวสูง ร่างกายห่อหุ้มด้วยเสื้อนวมเก่าๆ ที่เปื้อนคราบน้ำมัน บนหัวสวมหมวกฟางขาดๆ ดูเหมือนหัวหน้าผู้ลี้ภัยตกยาก แต่ดวงตาที่คมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้น กลับฉายแววโอหังที่ไม่อาจปกปิด

ด้านหลังเขา ทหารกองพันพยัคฆ์สามพันนายได้ปลดสัมภาระที่ใช้ปลอมตัวออกแล้ว แม้ภายนอกจะยังสวมเสื้อผ้าขาดวิ่น แต่อาวุธดาบและหอกที่ส่องประกายเย็นยะเยียบในมือ ได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของพวกเขา “ท่านแม่ทัพ พวกเราไม่บุกขึ้นไปเลยหรือขอรับ?” นายกองร้อยคนหนึ่งขยับเข้ามาถาม มองดูค่ายที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ ด้วยสายตาโลภมาก “ได้ยินว่าค่ายชิงเฟิงรวยล้นฟ้า น้ำตาลทรายขาวกับเหล้ารสเลิศพวกนั้น มีค่าควรเมืองเชียวนะขอรับ”

หูเฉวียนแค่นหัวเราะเย็น ใช้แส้ม้าชี้ไปที่ยอดเขา “รีบอะไร? ก็แค่พวกคนไร้ระเบียบ พวกเรายกพลมากันเยอะขนาดนี้ ป่านนี้พวกมันคงกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว ตำราพิชัยสงครามกล่าวว่า ‘การโจมตีจิตใจสำคัญที่สุด’ตั้งค่ายพักแรมตรงนี้ หุงหาอาหาร!”

“หุงหาอาหาร?” นายกองร้อยงง “ใช่! ทำกินกันที่ตีนเขานี่แหละ ทำให้เอิกเกริกเข้าไว้!” หูเฉวียนเผยรอยยิ้มอำมหิต “ไอ้พวกโจรป่าพวกนี้ปกติคงอดมื้อกินมื้อ พวกเราต้มเนื้อให้กลิ่นหอมลอยขึ้นไป ให้พวกมันน้ำลายไหลตายไปเลย! ให้พวกมันมองดูเรากินเนื้อ ให้พวกมันทนทุกข์ทรมานในความกลัว รอจนขวัญกำลังใจพวกมันตกต่ำถึงขีดสุด พวกเราค่อยบุกรวดเดียว รับรองว่าง่ายเหมือนหั่นผักสับแตง!”

“ท่านแม่ทัพปราดเปรื่องยิ่งนัก!” นายกองร้อยรีบประจบสอพลอ “แผน ‘สงครามจิตวิทยา’ นี้ ยอดเยี่ยมจริงๆ ขอรับ!” ไม่นาน ควันไฟก็ลอยโขมงขึ้นที่ตีนเขา อาหารการกินของกองพันพยัคฆ์นับว่าไม่เลวเลยจริงๆ เนื้อเค็มก้อนโตถูกโยนลงหม้อ ผสมกับเสบียงแห้งและผักป่า กลิ่นเนื้อหอมเข้มข้นลอยไปตามลมเขา มุ่งตรงขึ้นสู่ยอดเขา หูเฉวียนนั่งหน้ากระโจมบัญชาการ ถือชามน้ำแกงเนื้อ มองดูยอดเขาอย่างลำพองใจ ราวกับเห็นภาพพวกโจรป่าคุกเข่าขอชีวิตอยู่รอมร่อ