บทที่ 274 นี่หรือทหารยอดฝีมือ? นี่มันเป้าซ้อมยิงชัดๆ!

จ้าวเหิงยังคงสีหน้าเรียบเฉย ไม่เปลี่ยนสีแม้แต่น้อย เขาถึงกับเอานิ้วแคะหู แล้วหันไปยิ้มกับถานไถหมิงอวี่ข้างๆ “หมิงอวี่ ได้ยินไหม? สมัยนี้ โจรปล้นบ้านยังเริ่มรู้จักต่อรองเงื่อนไขแล้ว จะเอาหัวเจ้า แถมยังจะเอาสูตรลับของข้า ความอยากนี่ใหญ่กว่าหมูเสียอีก” ถานไถหมิงอวี่แสยะยิ้มเหี้ยม กระแทกทวนยาวลงพื้นดังสนั่น “อยากได้หัวข้าน้อยคนนี้? งั้นต้องดูว่าคอมันแข็งพอไหม!”

จ้าวเหิงหันกลับมา หุบยิ้มทันที สายตาคมกริบดุจมีดทิ่มแทงไปที่หูเฉวียน “แม่ทัพหูใช่ไหม? เรามาทำการค้ากันสักหน่อยดีไหม?” หูเฉวียนได้ยินดังนั้น ก็ลิงโลดในใจ ดูท่าไอ้พวกโจรนี่จะกลัวจนหัวหดแล้วสินะ ก็แน่ล่ะ เผชิญหน้ากับทหารอาชีพสามพันนาย ใครจะไม่กลัว? ขอแค่ได้สูตรลับกลับไปส่งงาน ชีวิตของพวกมัน ไว้ค่อยมาเอาทีหลังก็ยังไม่สาย มุมปากเขายกขึ้นอย่างดูแคลน เชิดหน้าขึ้นสูงอย่างหยิ่งยโส “โอ๊ะ? เจ้าหนุ่มตัวสูงนี่รู้จักกาลเทศะดีนี่ ว่ามา อยากแลกเปลี่ยนยังไง? ถ้าเงื่อนไขไม่มากเกินไป ข้าอาจจะพิจารณาไว้ชีวิตสุนัขของเจ้าสักครั้ง”

นายกองร้อยข้างๆ ก็รีบผสมโรง ประจบสอพลอ “ท่านแม่ทัพเกรียงไกร! ไอ้หมอนั่นต้องกลัวจนฉี่ราดแน่ๆ กำลังจะขอให้ท่านแม่ทัพเมตตาไงล่ะ! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” ทหารกองพันพยัคฆ์ใต้กำแพงระเบิดเสียงหัวเราะครืน เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามกลุ่ม “โจรป่า” พวกนี้

จ้าวเหิงยืนมองพวกเขาหัวเราะอย่างเงียบๆ จนกระทั่งเสียงหัวเราะค่อยๆ ซาลง เขาจึงเอ่ยปากช้าๆ เสียงไม่ดัง แต่ชัดเจนก้องไปในหูของทุกคน “เงื่อนไขของข้าเรียบง่ายมาก” จ้าวเหิงชูนิ้วชี้ขึ้น ชี้ไปทางทิศเมืองหลวง แล้วพูดเน้นทีละคำ “ตอนนี้เจ้ารีบไสหัวกลับเมืองหลวง ไปตัดหัวไอ้หมาแก่เว่ยอู๋หยา แล้วเอามาส่งให้ข้าตรงนี้ ข้าจะมอบความตายที่สมศักดิ์ศรีให้เจ้า แถมยังแถมโลงไม้เอล์มให้เจ้าด้วย เป็นไง? การค้านี้ คุ้มค่าใช่ไหมล่ะ?”

เงียบกริบทั้งสนาม สายลมราวกับหยุดพัดในวินาทีนี้ รอยยิ้มบนหน้าหูเฉวียนแข็งค้างทันที ตามมาด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ไม่อาจระงับพุ่งพล่านขึ้นมา ใบหน้าแดงก่ำเป็นสีตับหมู หยามกันชัดๆ! นี่มันการหยามเกียรติกันซึ่งหน้า! เขาเป็นถึงแม่ทัพกองพันพยัคฆ์ คนสนิทของท่านอัครเสนาบดีเว่ย กลับถูกคนบ้านนอกคอกนาปั่นหัวเล่นเช่นนี้!