บทที่ 275 ระยะยิงฉีกหน้า! หูเฉวียนสิ้นหวัง!

“ห้ามถอย! ใครกล้าถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะฟันมันทิ้ง!” ปฏิกิริยาของหูเฉวียนรวดเร็วมาก ในสถานการณ์โกลาหลเช่นนี้ เขารู้ดีว่าหากขวัญเสียเมื่อไหร่ คือจุดจบของทั้งกองทัพ เขาแกว่งดาบศึกในมือ ตะโกนคำรามเสียงเกรี้ยวกราด “พลธนู! พลธนูหัวหดไปไหนกันหมด? ยิงกดดันเข้าไป! ยิงไอ้พวกสารเลวบนกำแพงนั่นให้ตาย!”

เมื่อได้ยินคำสั่งแม่ทัพใหญ่ พลธนูห้าร้อยนายที่อยู่ส่วนกลางและท้ายขบวนก็รีบวิ่งขึ้นหน้า พวกเขาผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ง้างสายและพาดลูกศรอย่างรวดเร็ว ยิงวิถีโค้งขึ้นไปทางกำแพงค่าย “ผึง! ผึง! ผึง!” เสียงสายธนูดีดผึง ลูกธนูห้าร้อยดอกพุ่งทยานขึ้นฟ้า กลายเป็นเมฆดำปกคลุมมุ่งหน้าสู่ค่ายชิงเฟิง หูเฉวียนจ้องเขม็งไปที่ฝูงลูกธนูนั้น กัดฟันกรอด “ยิงให้ตาย! ข้าอยากจะรู้นักว่าพวกแกจะซ่ายังไงไหว!”

ทว่า ภาพที่เกิดขึ้นในวินาทีถัดมา ทำให้เขาสิ้นหวังจนถึงขีดสุด ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ฝูงลูกธนูที่หนาแน่นวาดวิถีโค้งกลางอากาศ แรงส่งค่อยๆ หมดลง สุดท้ายก็ร่วงหล่นลงมาอย่างแผ่วเบา ตกลงที่ไหน? ตกลงที่หน้ากำแพงค่าย ห่างออกมาตั้งสามสิบก้าว! อย่าว่าแต่ยิงคนบนกำแพงให้ตายเลย แม้แต่ตีนกำแพงยังแตะไม่ถึงด้วยซ้ำ!

“นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไง?” หูเฉวียนตัวเย็นเฉียบ มือเท้าชาหนึบ เขาเห็นกับตาว่าพลธนูของเขาใช้แรงเต็มที่แล้ว นี่คือระยะยิงมาตรฐานหนึ่งร้อยห้าสิบก้าวของการยิงวิถีโค้ง แต่ลูกดอกของฝ่ายตรงข้ามยิงมาจากไหน? ยิงมาจากบนกำแพง! นั่นหมายความว่า ระยะยิงของฝ่ายตรงข้าม อย่างน้อยต้องสามร้อยก้าวขึ้นไป! แถมในระยะสามร้อยก้าว ยังคงอานุภาพเจาะทะลุโล่ได้! นี่ไม่ใช่การต่อสู้ที่สูสีกันเลย นี่มันการสังหารหมู่!

“นี่หรือกลุ่มคนไร้ระเบียบแห่งค่ายชิงเฟิง?” หูเฉวียนหันขวับไปมองรองแม่ทัพที่หน้าซีดเผือดไม่ต่างกันข้างกาย เสียงแหบแห้งเหมือนสูบลมรั่ว “นี่หรือโจรป่าธรรมดาที่ไอ้ขันทีเฒ่าเว่ยจงบอก? โจรบ้านไหนมีอาวุธเทพที่ยิงไกลขนาดนี้? ห๊ะ?!” รองแม่ทัพตัวสั่นเทา พูดแทบไม่เป็นภาษา “ทะ... ท่านแม่ทัพ ธนู... ธนูของพวกเรายิงไม่ถึงพวกมันขอรับ...”