บทที่ 276 สัตว์ประหลาดเกราะทมิฬ! ฟันแทงไม่เข้า!

“ทั้งกองทัพฟังคำสั่ง! จัดทัพ! จัดทัพ!” หูเฉวียนคำรามลั่นอย่างบ้าคลั่ง “พวกมันคนน้อย! มีแค่ไม่กี่ร้อยคน! ต้านไว้! สวนกลับ!” เมื่อได้ยินว่ามีแค่ไม่กี่ร้อยคน ทหารกองพันพยัคฆ์ที่ตื่นตระหนกก็เริ่มตั้งสติได้บ้าง อย่างไรเสียพวกเขาก็มีถึงสามพันคน ต่อให้เมื่อครู่จะเสียไปหลายร้อย แต่จำนวนคนก็ยังได้เปรียบอย่างท่วมท้น “ฆ่า!” นายกองพันคนหนึ่งของกองพันพยัคฆ์ต้องการกู้ขวัญกำลังใจ จึงกวัดแกว่งดาบศึก นำทหารคนสนิทกว่าร้อยนาย ส่งเสียงโห่ร้องพุ่งเข้าใส่กองทัพสีดำที่เงียบงัน

“รนหาที่ตาย” ถานไถหมิงอวี่ที่พุ่งนำหน้าสุดแค่นเสียงเย็น เผชิญหน้ากับศัตรูนับร้อยที่พุ่งเข้ามา เขาไม่หลบไม่หลีก เท้าถีบพื้นส่งแรง ร่างทั้งร่างพุ่งออกไปดั่งกระสุนปืนใหญ่สีดำ “ตาย!” ทวนยาวเหล็กกล้าลายในมือพุ่งออกดั่งมังกรพิษออกจากถ้ำ ทะลวงเกราะป้องหัวใจที่นายกองพันคนนั้นภาคภูมิใจจนทะลุ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของมัน “ฉึก!” ทวนนี้เร็วเกินไป และแรงเกินไป เสียบร่างนายกองพันลอยค้างอยู่กลางอากาศ ถานไถหมิงอวี่เกร็งแขน คำรามลั่น “ไสหัวไป!” ศพของนายกองพันถูกเขาเหวี่ยงทิ้งราวกับกระสอบป่าน กระแทกทหารคนสนิทด้านหลังล้มระเนระนาด

ทันใดนั้น กองทัพเกราะทมิฬห้าร้อยนายก็ปะทะเข้ากับทัพหน้าของกองพันพยัคฆ์อย่างจัง แต่นี่ไม่ใช่การปะทะที่สูสี มันคือการบดขยี้อยู่ฝ่ายเดียว “เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!” ดาบกล้าของทหารกองพันพยัคฆ์ฟันลงบนร่างกองทัพเกราะทมิฬ ประกายไฟแตกกระเซ็น ทว่า สิ่งที่ทำให้พวกเขาสิ้นหวังคือ ดาบศึกที่ปกติฟันเหล็กดั่งฟันหยวก เมื่อฟันโดนเกราะดำของอีกฝ่าย กลับทิ้งไว้เพียงรอยขีดสีขาวจางๆ บางเล่มถึงกับบิ่นหรือหักสะบั้น!

“ดาบข้า! ดาบข้าหักแล้ว!”

“ฟันไม่เข้า! ฟันไม่เข้าเลย! นี่มันเกราะบ้าอะไร?!” เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังระงม และการตอบโต้ของกองทัพเกราะทมิฬ มีเพียงหอกยาวที่เย็นเยียบ “แทง!” สิ้นเสียงคำสั่งต่ำๆ ของนายหมวด หอกยาวห้าร้อยเล่มก็แทงออกไปพร้อมกันดั่งป่าเหล็กกล้าเคลื่อนที่ ไม่มีท่าทางสวยงามพิสดาร มีเพียงการแทงที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาที่สุด แต่ภายใต้ความได้เปรียบของอุปกรณ์ที่เหนือชั้น ความเรียบง่ายคือการสังหารที่มีประสิทธิภาพสูงสุด เกราะหนังบนร่างทหารกองพันพยัคฆ์ เปราะบางดั่งกระดาษเมื่ออยู่ต่อหน้าหัวหอกเจาะเกราะพิเศษเหล่านี้ หอกยาวทะลวงร่างพวกเขาอย่างง่ายดาย ดึงเอาเลือดสดๆ สาดกระเซ็น