บทที่ 277 ไม่ได้ไปฆ่าคน แต่ไปรับสินค้า!

“พาพี่น้องลงไป ช่วยเหลือหมิงอวี่” จ้าวเหิงชี้ไปที่สนามรบอันโกลาหลเบื้องล่าง “จำไว้ พวกเราไม่ได้ลงไปฆ่าคน แต่เราไป ‘รับสินค้า’ บอกพวกพี่น้องว่า ใครยอมจำนนให้ไว้ชีวิต เหมืองและโรงงานในค่ายเรากำลังขาดแคลนกุลีแรงงานดีๆ แบบนี้ คนตายขุดถ่านหินไม่ได้”

“รับทราบ!” เฉินซานหยวนและเจ้าลิงผอม (โซ่วโหว) สบตากัน ต่างเห็นแววตื่นเต้นในดวงตาของอีกฝ่าย

“เอี๊ยด——” สิ้นเสียงเสียดสีที่ชวนให้เสียวฟัน ประตูข้างของค่ายชิงเฟิงก็เปิดออกกว้าง “พี่น้องทั้งหลาย! ลุยไปกับข้า!” เฉินซานหยวนควบม้านำหน้า แม้ทหารใหม่หนึ่งพันห้าร้อยนายด้านหลังจะมีอุปกรณ์ไม่หรูหราเท่ากองทัพเกราะทมิฬ แต่ทุกคนก็สวมเกราะหนังและถือดาบเหล็กกล้าครบมือ นี่คือกองกำลังใหม่ที่ได้รับการติดอาวุธในช่วงที่ผ่านมา “ฆ่า! จับเป็น! ท่านอาจารย์จ้าวบอกว่า จับได้หนึ่งคนให้รางวัลห้าร้อยอีแปะ!”

“อย่าฆ่าไอ้ตัวใหญ่นั่น! เจ้านั่นดูท่าทางมีแรงเยอะ เก็บไว้ทุบหิน!”

ส่วนเจ้าลิงผอมนำกองกำลังดั้งเดิมของค่ายชิงเฟิงหลายร้อยนาย อ้อมไปทางปีกซ้ายราวกับภูตผี พวกจิ้งจอกเฒ่าเหล่านี้ถนัดนักเรื่อง “ตีหมาตกน้ำ” (ซ้ำเติมคนเพลี่ยงพล้ำ) ต่างส่งเสียงร้องโหยหวนประหลาด งัดเอาเชือกสะดุดม้าและแหจับปลาออกมาเตรียมพร้อม กองพันพยัคฆ์ที่ขวัญหนีดีฝ่อเพราะกองทัพเกราะทมิฬอยู่แล้ว เมื่อเห็น “โจรป่า” พุ่งออกมามืดฟ้ามัวดิน แนวป้องกันทางจิตใจด่านสุดท้ายก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ “หนีเร็ว! พวกมันไม่ใช่คน! มันเป็นผี!”