บทที่ 278 คิดจะหนี? ดอกเดียวให้เจ้าคุกเข่า!

ในเวลานี้ หูเฉวียนไม่เหลือเค้าความองอาจตอนยกทัพมาแม้แต่น้อย เขาหมอบราบไปกับหลังม้า หมวกเกราะหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ผมเผ้ารุงรัง หน้าตาเต็มไปด้วยคราบเลือด ม้าศึกใต้ร่างมีน้ำลายฟูมปากเพราะถูกเร่งฝีเท้าจนเกินขีดจำกัด แต่เขาไม่กล้าหยุดแม้แต่วินาทีเดียว เสียงลมหวีดหวิวข้างหู ราวกับเสียงเรียกวิญญาณจากนรก “บัดซบ! บัดซบ! บัดซบ!” หูเฉวียนฟาดแส้ม้าอย่างบ้าคลั่ง ในใจก่นด่าสาปแช่งทุกสิ่งทุกอย่าง “ขอแค่ข้ารอดกลับไปได้... ขอแค่ข้ารอดกลับไปได้ ข้าต้องให้ไอ้หมาแก่เว่ยจงชดใช้!”

เขาไม่กล้าหันกลับไปมอง กลัวว่าหันไปจะเจอไอ้ปีศาจเกราะดำนั่นไล่ตามมา ควบม้ารวดเดียวหลายสิบลี้ เสียงฆ่าฟันด้านหลังค่อยๆ เบาลงจนเงียบหาย หูเฉวียนถึงกล้าผ่อนลมหายใจ เขาเหยียดตัวขึ้น หันกลับไปมองแวบหนึ่ง เห็นเพียงความว่างเปล่าและหิมะที่โปรยปราย “ฮ่า... ฮ่าฮ่า...” หูเฉวียนหัวเราะออกมาอย่างคนเสียสติ “ตามไม่ทัน... ตามไม่ทันแล้ว! สวรรค์ไม่ทิ้งข้า! สวรรค์ยังไม่ทิ้งข้าหูเฉวียน!” ทว่า เสียงหัวเราะยังไม่ทันจางหาย เสียงกีบม้าถี่รัวก็ดังแว่วมาตามลมหนาว

รอยยิ้มบนหน้าหูเฉวียนแข็งค้าง รูม่านตาหดเกร็งกะทันหัน เห็นเพียงบนทางเขาไกลๆ ม้าเร็วไม่กี่ตัวกำลังควบตะบึงฝ่าฝุ่นหิมะ ไล่กวดตามมาติดๆ ราวกับหนอนกระดูก คนนำหน้าสวมเกราะหนัง สะพายธนูคันใหญ่ แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องเหยื่อ นั่นคือจางหยวน! “ไอ้ขุนนางสุนัข! จะหนีไปไหน!” จางหยวนตวาดลั่น เสียงก้องสะท้อนในหุบเขาเวิ้งว้าง “แม่งเอ๊ย! กัดไม่ปล่อยจริงๆ!” หูเฉวียนขวัญหนีดีฝ่อ ไม่สนแล้วว่าม้าจะขาดใจตายหรือไม่ หวดแส้ใส่ก้นม้าสุดแรงเกิด

ม้าศึกร้องโหยหวน ความเร็วพุ่งขึ้นอีกเฮือก พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง ระยะห่างของทั้งสองค่อยๆ ยืดออก อย่างไรเสียม้าของหูเฉวียนก็เป็นม้าพันลี้ชั้นยอดจากค่ายเมืองหลวง ส่วนม้าของจางหยวนแม้จะไม่เลว แต่ก็เทียบกับม้าศึกระดับนั้นไม่ได้ “พี่สาม! ม้ามันเร็วเกินไป! ตามไม่ทันแล้ว!” ลูกน้องคนหนึ่งข้างหลังตะโกนอย่างร้อนรน จางหยวนมองดูหูเฉวียนที่ห่างออกไปเรื่อยๆ แววตาฉายความอำมหิต “ตามไม่ทัน? งั้นก็ไม่ต้องตาม!”

เขาปล่อยบังเหียนทันที สองขาหนีบท้องม้าแน่น ทรงตัวเหยียดหลังตรงบนหลังม้าที่กระเด้งกระดอนได้อย่างมั่นคง มือซ้ายถือคันธนู มือขวาพาดลูกศร ลมหนาวพัดกรรโชก ชายเสื้อสะบัดพับๆ แต่มือของเขานิ่งดั่งหินผา วินาทีนี้ ราวกับโลกทั้งใบเงียบสงัดลง เหลือเพียงจุดดำเล็กๆ ที่เคลื่อนไหวอยู่เบื้องหน้า จางหยวนสูดหายใจลึก สายธนูถูกดึงออกช้าๆ เกิดเสียง “เอี๊ยด” ที่น่าเสียวฟัน “นอนลงไปซะ... ไอ้ลูกหมา!” สิ้นเสียงคำรามต่ำ สายธนูดีดผึง