บทที่ 279 ฆ่าเจ้าไปไย? ไปขุดถ่านหินซะ!

เฉินซานหยวนและเจ้าลิงผอม (โซ่วโหว) กำลังสั่งการลูกน้องให้เก็บกวาดสนามรบ จับเชลยศึกมัดรวมกันเป็นพวงพวงละสิบคน ทหารหัวกะทิกองพันพยัคฆ์ที่เคยหยิ่งยโส บัดนี้ห่อเหี่ยวราวกับมะเขือยาวโดนน้ำค้างแข็ง แม้แต่หัวก็ไม่กล้าเงย เมื่อเห็นจางหยวนกลับมา ถานไถหมิงอวี่ที่กำลังตรวจนับของสงครามก็ตาเป็นประกาย ก้าวยาวๆ เข้ามาหา เกราะทมิฬบนร่างเขาถูกเลือดสาดกระเซ็นจนเป็นสีม่วงคล้ำ หน้ากากเหล็กถูกเปิดขึ้น เผยใบหน้าที่ยังดูเยาว์วัยแต่แฝงกลิ่นอายสังหารที่ยังไม่จางหาย “พี่จาง! เป็นไง? จับได้ไหม?” ถานไถหมิงอวี่ถามอย่างร้อนรน เห็นได้ชัดว่ายังคาใจเรื่องที่ตัวเองปล่อยแม่ทัพศัตรูหลุดมือ

จางหยวนกระโดดลงจากหลังม้า ประสานมือคำนับถานไถหมิงอวี่พร้อมรอยยิ้ม “ท่านรองฯ วางใจ ไม่ทำให้ผิดหวังขอรับ!” พูดจบ เขากระชากร่างหูเฉวียนลงมาจากหลังม้า โยนตุ้บลงพื้น “โอ๊ย!” หูเฉวียนร้องโหยหวน ล้มหน้าทิ่มดินท่าทางทุลักทุเล “นี่น่ะหรือไอ้หูเฉวียน?” ถานไถหมิงอวี่เดินเข้าไป ใช้ปลายเท้าเขี่ยหน้าหูเฉวียน ทำหน้าแหวะ “ก็งั้นๆ นี่หว่า เมื่อกี้เห็นวิ่งหนีซะเร็วจี๋”

“พาเข้าไปหาท่านอาจารย์เถอะ”

ในขณะเดียวกัน ภายในหอประชุม จ้าวเหิงกำลังนั่งประจำที่ ถือถ้วยชาร้อนในมือ สีหน้าผ่อนคลาย ถานไถหมิงเลี่ยนั่งอยู่บนตำแหน่งประธาน กำลังเช็ดถูมีดดาบซิ่วชุนที่จ้าวเหิงมอบให้ “รายงาน——!” จางหยวนก้าวยาวๆ เข้ามาในโถง คุกเข่าข้างหนึ่ง เสียงดังฟังชัด “เรียนท่านหัวหน้าใหญ่ ท่านอาจารย์จ้าว! ข้าน้อยทำภารกิจสำเร็จ จับตัวแม่ทัพศัตรูหูเฉวียนกลับมาได้แล้วขอรับ!”

“ดี!” ถานไถหมิงเลี่ยหัวเราะลั่น “จางหยวน ศึกนี้เจ้ารับความดีความชอบอันดับหนึ่งไปเลย!”