บทที่ 280 ถึงกับมอบมีดพกประจำกายให้เป็นรางวัล!

จ้าวเหิงเดินไปตรงหน้าจางหยวน ทำท่าเทียบความสูงของทั้งสองคน จ้าวเหิงสูงเก้าฉื่อ (ประมาณเกือบ 3 เมตร หรือเปรียบเปรยว่าสูงใหญ่มาก) ในยุคสมัยนี้ถือว่าเป็นมนุษย์ยักษ์ ส่วนมีดสั้นเล่มนี้พอห้อยอยู่ที่เอวเขา มันดูเล็กกะทัดรัดเกินไป จนเหมือนของเล่นเสียด้วยซ้ำ

“ศึกกับฝูงหมาป่าที่หน้าผามังกรขาดคราวก่อน ข้าก็รู้ตัวแล้ว” จ้าวเหิงย้อนนึกถึงความอันตรายในคืนนั้น แล้วส่ายหน้า “มีดเล่มนี้เอาไว้หั่นเนื้อปอกผลไม้ก็พอไหว แต่ถ้าต้องลงสนามรบจริงๆ ข้าอยากจะฟันหัวหมาป่าสักตัวยังต้องก้มตัวลงไปเลย มันกินแรงเกินไป ร่างกายอย่างข้า ต้องใช้ดาบยาวด้ามจับใหญ่ๆ หรือไม่ก็กระบี่หนักถึงจะเข้ามือ”

พูดถึงตรงนี้ จ้าวเหิงตบไหล่หนาของจางหยวน ยิ้มกล่าว “ข้าเห็นเจ้าเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว แถมยังเก่งทั้งขี่ม้ายิงธนู มีดสั้นเล่มนี้ให้เจ้าเอาไว้เป็นอาวุธรอง ไว้ป้องกันตัวพอดี ดาบล้ำค่าต้องคู่กับวีรบุรุษ วางไว้ที่ข้าก็มีแต่ฝุ่นจับ สู้ให้เจ้าเอาไปดื่มเลือดศัตรูดีกว่า”

มือของจางหยวนที่ประคองมีดสั่นเทาไปหมด “ขอบพระคุณท่านอาจารย์! ขอบพระคุณท่านอาจารย์!” จางหยวนตื่นเต้นจนคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ขอบตาแดงก่ำ “ชีวิตนี้ของข้าจางหยวนเป็นของท่านอาจารย์! ใครกล้าคิดร้ายต่อท่านอาจารย์ ข้าจะใช้มีดเล่มนี้สับมันเป็นชิ้นๆ!”

นี่ไม่ใช่แค่มีดเล่มหนึ่ง แต่มันคือของใช้ประจำกายของจ้าวเหิง! ในราชวงศ์ต้าอวี๋ การที่ผู้เป็นนายมอบอาวุธประจำกายให้ลูกน้อง ถือเป็นเกียรติยศสูงสุด แสดงถึงความไว้วางใจอย่างที่สุด ตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นที่หน้าประตูหอประชุม เฉินซานหยวนและเจ้าลิงผอม (โซ่วโหว) เข้ามารายงานความเสียหายพอดี พอเดินเข้ามาก็เห็นฉากนี้เข้าเต็มตา สายตาของทั้งคู่ถูกมีด “จิงหง” ในมือจางหยวนดูดติดหนึบทันที