บทที่ 281 ทัพแตกพ่ายดั่งภูเขาถล่ม! ทหารหลวงกลายเป็นหัวหมู!

ถ้วยชาถูกวางลงบนโต๊ะ เกิดเสียงกังวานใส จ้าวเหิงลุกขึ้น ก้าวเดินไม่กี่ก้าวไปที่แผนที่หนังสัตว์แผ่นใหญ่บนผนัง เส้นสายหยาบๆ วาดโครงร่างภูมิประเทศรอบเขาหนิวเอ่อร์ เขาจิ้มหนักๆ ลงไปที่จุดเครื่องหมายสองสามจุดหลังเขา แล้วลากนิ้ววาดวงกลม “เหมืองถ่านหิน เหมืองเหล็ก กำลังกลุ้มว่าไม่มีคนลงไปทำพอดี”

เขาหันกลับมา สายตากวาดมองทุกคนในโถง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองเสียวสันหลังวาบ “ทหารกองพันพยัคฆ์พันกว่าคนพวกนี้ ปกติกินข้าวหลวง ฝึกวิทยายุทธ ร่างกายแข็งแรงกว่าผู้ลี้ภัยผอมโซของพวกเราไม่รู้กี่เท่า สัตว์ใช้งานชั้นยอด... ข้าหมายถึงแรงงานชั้นยอดแบบนี้ จุดโคมหาก็หาไม่เจอ” ทุกคนในโถงมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เอาทหารหัวกะทิของราชสำนักมาใช้เยี่ยงสัตว์งาน? ความคิดแบบนี้มีแค่ท่านอาจารย์เท่านั้นที่กล้าคิด

จ้าวเหิงชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว “จับพวกมันแยกกลุ่ม กลุ่มละสิบคน ยัดเข้าหน่วยเหมืองแร่และโรงงานให้หมด บอกพวกมันว่า อยากรอดตาย ก็ทำงาน ข้าไม่ใช่คนไร้เหตุผล ทำงานครบสามปี ใครประพฤติตัวดี คืนอิสรภาพให้ อยากอยู่ต่อเรายินดีต้อนรับ อยากไปเราให้ค่าเดินทาง” พูดถึงตรงนี้ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยียบ กดเสียงต่ำลง “แต่ถ้ากล้าอู้งาน หรือยังมีความคิดชั่วร้าย...” เขาไม่พูดต่อ เพียงแค่ดีดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนแขนเสื้อเบาๆ “งั้นคงต้องให้พวกมันได้รู้ซึ้งว่า อะไรที่เรียกว่า ‘การดัดนิสัยด้วยแรงงาน’”

สี่พยางค์ง่ายๆ (เหลาต้งก่ายเจ้า) แต่กลับทำให้เฉินซานหยวนและเจ้าลิงผอม (โซ่วโหว) ขนลุกซู่พร้อมกัน อากาศในหอประชุมยังคงหนืดข้น กลิ่นคาวเลือดจางไปกว่าครึ่ง ถูกกลิ่นชาหอมกรุ่นกดทับไว้ แต่กลิ่นอายสังหารกลับไม่จางหายไปไหน เฉินซานหยวนยืนอยู่ด้านล่าง มือบีบสมุดรายชื่อที่เปื้อนเลือดและโคลนแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว คิ้วขมวดเป็นปม สายตาล่อกแล่กอยู่ที่พื้นตรงหน้า ลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็กัดฟันพูด “ท่านอาจารย์ ท่านหัวหน้าใหญ่ มีเรื่องหนึ่ง... ไม่ชอบมาพากลขอรับ”

จ้าวเหิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า ยกถ้วยชาขึ้น เป่าฟองชาเบาๆ “ว่ามา”