บทที่ 282 ผู้นำโค้งคำนับ! ทั้งลานเงียบกริบ!

แม้คนพวกนั้นจะสวมใส่เสื้อผ้าขาดวิ่นเหมือนผู้ลี้ภัย แต่หม่าเหล่าลิ่วสายตาเฉียบแหลม มองปราดเดียวก็รู้ว่าท่วงท่าการเดินทัพ และวินัยที่เคร่งครัดนั้น ไม่ใช่กองทัพธรรมดาเด็ดขาด! ชายร่างยักษ์ที่เป็นผู้นำ ถือดาบเหล็กกล้าที่ร้อยนายกองพันเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์พกพา แต่ทัพพยัคฆ์ร้ายขนาดนั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าค่ายชิงเฟิง กลับเปราะบางเหมือนกระดาษ

หม่าเหล่าลิ่วเบิกตาโพลงมองดูทหารเกราะดำพวกนั้น —— ไม่สิ นั่นไม่ใช่ทหาร นั่นคือปีศาจอสุรกายจากนรก! พวกมันถูกห่อหุ้มด้วยเหล็กดำทั้งตัว หอกยาวแทงทีเดียว ทะลุทั้งคนทั้งโล่ และยังมีลูกธนูที่ยิงลงมาจากกำแพงค่าย นั่นมันของบ้าอะไรกัน? ห่างกันตั้งร้อยก้าว ยังยิงทะลุหัวคนได้! “น่ากลัวเกินไปแล้ว... นี่ที่ไหนจะเป็นโจรป่า? นี่มันทหารสวรรค์ชัดๆ...” หม่าเหล่าลิ่วฟันกระทบกันดังกึกกึก ไกลออกไป สนามรบถูกเก็บกวาดเกือบจะเรียบร้อยแล้ว

“ต้องกลับไป... ต้องรีบกลับไปบอกใต้เท้าผู้ว่าฯ เดี๋ยวนี้...” หม่าเหล่าลิ่วกลืนน้ำลาย ฝืนขยับแขนขาที่แข็งเกร็ง ทั้งสองไม่กล้าลุกยืน ได้แต่กระดึ๊บถอยหลังเหมือนหนอนแมลง จนกระทั่งถอยเข้าไปในป่าทึบด้านหลัง ถึงกล้าตะกายลุกขึ้นวิ่ง ทั้งคู่ใส่ตีนหมาวิ่งหน้าตั้งมุ่งหน้าสู่เมืองชิงโจวอย่างบ้าคลั่ง

ข่าวชัยชนะครั้งใหญ่เหมือนติดปีกบิน แพร่กระจายไปทั่วทุกมุมของค่ายชิงเฟิงอย่างรวดเร็ว ผู้ลี้ภัยที่เพิ่งขึ้นเขามาใหม่ ซึ่งเดิมทีแอบซ่อนตัวอยู่ในบ้านหินหรือหลุมหลบภัยด้วยความหวาดกลัว ต่างพากันกรูกันออกมา เมื่อสองวันก่อน พวกเขาคิดว่าคราวนี้ตายแน่แล้ว นั่นมันทหารหลวงนะ! ทหารเลวที่ฆ่าคนไม่กระพริบตาในตำนาน! พวกเขาที่เป็นผู้ลี้ภัย อุตส่าห์หาที่ซุกหัวนอนได้ เพิ่งได้กินอิ่มไม่กี่วัน จะต้องกลายเป็นหมาจนตรอก หรือกลายเป็นผีใต้คมดาบอีกแล้วหรือ? ความกลัวและความสิ้นหวัง ลุกลามไปในใจผู้ลี้ภัยทุกคนราวกับโรคระบาด

ทว่า การต่อสู้จบลงเร็วกว่าที่คิด เร็วเสียจนพวกเขาไม่ทันได้เก็บข้าวของหนี หรือแม้แต่จะแงะเศษเงินที่ซ่อนไว้ใต้พื้นรองเท้าออกมา ข่าวชัยชนะก็ระเบิดขึ้นเสียก่อน “ชนะแล้ว? พวกเราชนะแล้ว?!”