บทที่ 283 ซื้อใจด้วยทองพันชั่ง ฝูงชนแห่ขอร่วมรบ

คำพูดเหล่านี้ เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางวงผู้ลี้ภัยทุกคน เงินห้าสิบตำลึง! ดูแลยามแก่เฒ่า! เลี้ยงดูบุตรหลาน! นี่มันสวัสดิการระดับเทพเจ้าชัดๆ! ต้องรู้ก่อนว่า ต่อให้เป็นทหารประจำการของราชสำนัก ตายไปก็ได้เงินค่าทำศพแค่ไม่กี่ตำลึง แถมยังโดนหักหัวคิวหลายต่อ ถึงมือจริงได้สักหนึ่งตำลึงก็ถือว่าบุญโขแล้ว ส่วนเรื่องดูแลลูกหลานคนแก่หรือ? ฝันไปเถอะ!

“ท่านอาจารย์จ้าว...” หญิงคนนั้นประคองก้อนเงิน ริมฝีปากสั่นระริก ทันใดนั้นนางก็ทิ้งตัวคุกเข่า “ตุบ” ลงบนพื้น โขกศีรษะให้จ้าวเหิงไม่หยุด “ท่านอาจารย์จ้าว! ขอบคุณเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านอาจารย์จ้าว!”

“ท่านอาจารย์จ้าวผู้มีคุณธรรม!”

“ท่านหัวหน้าใหญ่ผู้มีเมตตา!”

บรรดาญาติผู้เสียชีวิตคนอื่นๆ ก็ได้สติ ต่างรับเงินแล้วร้องไห้โฮ คุกเข่าลงเป็นแพ ครั้งนี้ ไม่ใช่เสียงร้องไห้ด้วยความสิ้นหวัง แต่เป็นการระบายออกด้วยความซาบซึ้งใจอย่างที่สุด บรรยากาศโศกเศร้า ถูกแทนที่ด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ร้อนแรงและบ้าคลั่งในพริบตา ผู้ลี้ภัยที่ยืนมุงดูอยู่ ขอบตาแดงก่ำกันหมด นั่นคือความอิจฉา ริษยา และความบ้าคลั่งที่ถูกจุดไฟให้ลุกโชน ในยุคสมัยนี้ ชีวิตเน่าๆ หนึ่งชีวิตจะมีค่าสักกี่ตังค์? แต่ตอนนี้ มีคนมาบอกพวกเขาว่า ชีวิตของพวกเขามีค่าห้าสิบตำลึง! เรื่องหลังความตายมีคนจัดการให้!