บทที่ 284 ฟ้าผ่ากลางดึกที่ศาลว่าการชิงโจว

คนเจ้าคิดเจ้าแค้นอย่างเว่ยอู๋หยา เจอความเสียหายหนักขนาดนี้ มีหรือจะยอมกลืนเลือดลงคอไปเฉยๆ? พอคำถามนี้หลุดออกมา บรรยากาศที่เคยรื่นเริงก็ชะงักงันไปเล็กน้อย เถี่ยตั้นหยุดเคี้ยวอาหาร เบิกตากว้างมองบิดา เขาก็รู้ว่าคนเลวที่ชื่อเว่ยอู๋หยา คือตัวการที่ทำให้ท่านตาต้องบ้านแตกสาแหรกขาด

จ้าวเหิงวางตะเกียบลง รอยยิ้มจางลงเล็กน้อย แต่แววตายังคงสงบนิ่งดุจน้ำ เขายื่นมือไปกุมมือของถานไถหมิงเยว่ที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเย็นเฉียบเล็กน้อย “หมิงเยว่ เจ้าต้องจำไว้”

“นับตั้งแต่วินาทีที่เราตัดสินใจลุกขึ้นสู้ นี่ก็เป็นเส้นทางที่หันหลังกลับไม่ได้แล้ว”

“เว่ยอู๋หยาไม่ยอมเลิกราง่ายๆ และพวกเราก็ไม่ได้คิดจะปล่อยเขาไปเช่นกัน”

เสียงของจ้าวเหิงเบาหวิว แต่แฝงความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจสั่นคลอน “ครั้งนี้ตีเขาจนเจ็บหนัก เขาคงจะเงียบไปพักหนึ่ง แต่ครั้งหน้า เมื่อเขากลับมาอีก จะต้องบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม” มือของถานไถหมิงเยว่สั่นไหวเล็กน้อย แววตาฉายความหวาดกลัว “กลัวไหม?” จ้าวเหิงถาม ถานไถหมิงเยว่มองดวงตาลึกล้ำของจ้าวเหิง มองใบหน้าด้านข้างที่แน่วแน่ภายใต้แสงตะเกียง นางสูดหายใจลึก แล้วบีบมือเขาตอบแน่น “ขอแค่ท่านอยู่ ข้าก็ไม่กลัว”