บทที่ 285 ฝันร้ายของเว่ยอู๋หยา วิญญาณอาฆาตทวงชีวิต

เว่ยอู๋หยาดีดตัวลุกจากเตียง สองมือไขว่คว้าสะเปะสะปะ จนกระทั่งปลายนิ้วสัมผัสถูกเสาเตียงที่เย็นเฉียบ ถึงได้ยึดเกาะไว้แน่นราวกับคนจมน้ำเจอกิ่งไม้ หน้าอกกระเพื่อมรุนแรง เหมือนเครื่องเป่าลมผุๆ ที่กำลังถูกใช้งานหนัก ส่งเสียงหอบ “ฮืดฮาด” ดังลั่น เหงื่อไหลพรากอาบแก้มเหี่ยวย่น ทำให้ชุดนอนผ้าไหมน้ำแข็งสำหรับราชวงศ์เปียกชุ่มแนบแผ่นหลัง เย็นยะเยียบจนสั่นสะท้าน เขาเบิกตากว้าง รูม่านตาขยาย เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ จ้องเขม็งไปที่ความมืดอันว่างเปล่าเบื้องหน้า

ฉากในฝันเมื่อครู่สมจริงเกินไป สมจริงจนเขารู้สึกเหมือนในจมูกยังอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นและกลิ่นเหม็นเน่าของซากศพ พายุหิมะโหมกระหน่ำ บาดผิวหน้าดุจมีด บนทุ่งหิมะที่ถูกย้อมเป็นสีแดงฉาน ร่างหนึ่งที่มีลูกธนูปักเต็มตัว กำลังก้าวเข้ามาหาเขาทีละก้าว คนผู้นั้นผมเผ้ายุ่งเหยิง ในมือลากดาบยาวที่หักครึ่ง ทุกย่างก้าวทิ้งรอยเท้าเลือดที่น่าสยดสยองไว้บนหิมะ นั่นคือถานไถจิ้ง ชายผู้เคยพิชิตหกทิศ ได้รับการยกย่องว่าเป็นเทพสงครามแห่งต้าอวี๋ คู่ปรับเก่าที่เขาเว่ยอู๋หยาใช้อุบายผลักลงสู่เหวด้วยมือตัวเอง

ถานไถจิ้งในความฝัน ไม่ใช่แม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรอีกต่อไป ใบหน้าเน่าเปื่อยไปกว่าครึ่ง เผยให้เห็นกระดูกสีขาวโพลน เบ้าตาซ้ายกลวงโบ๋ มีน้ำหนองสีดำไหลออกมาไม่หยุด ส่วนตาขวาจ้องเขม็งมาที่เว่ยอู๋หยา แววตาเต็มไปด้วยความแค้นอาฆาตที่ไม่มีวันสิ้นสุด “เว่ยอู๋หยา...” เสียงราวกับลอยขึ้นมาจากขุมนรกชั้นเก้า พร้อมเสียงกระดูกเสียดสีกันดังกึกกัก “เอาชีวิตข้าคืนมา...”

“แผ่นดินต้าอวี๋... ไม่ช้าก็เร็วต้องพินาศในมือเจ้า...”

“ข้ารอเจ้าอยู่ข้างล่าง... รอเจ้า...”