บทที่ 286 เฝิงหยวนลิ้นทองคำ หลอกต้มเงินพันตำลึง

จวนผู้ว่าราชการเมืองชิงโจว ห้องหนังสือ บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก โจววั่งเดินพล่านไปมาราวกับมดบนกระทะร้อน ชุดขุนนางชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น แนบติดลำตัวจนน่ารำคาญ “ใต้เท้า ท่านเฝิงมาถึงแล้วขอรับ” เสียงรายงานของเจ้าหน้าที่ดังมาจากหน้าประตู “รีบเชิญ! รีบเชิญเข้ามา!” โจววั่งพุ่งไปที่ประตูราวกับเจอพ่อบังเกิดเกล้า

ม่านประตูถูกเปิดออก เฝิงหยวนในชุดเสื้อคลุมสีเขียว (ชุดบัณฑิต) ที่ศีรษะยังพันผ้าพันแผลเดินเข้ามา ใบหน้าของเขายังคงซีดเซียวเล็กน้อย —— นั่นเป็นผลจากการที่เขาเอาหัวโขกเสาเล่นละครคราวก่อน แผลยังไม่หายสนิท “ใต้เท้ากระวนกระวายเช่นนี้ เกิดเรื่องใหญ่ใดขึ้นหรือขอรับ?” เฝิงหยวนแสร้งทำเป็นไม่รู้ ถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย แถมยังแกล้งไอค่อกแค่กสองสามทีให้ดูสมจริง แสดงความอ่อนแอแต่จงรักภักดีได้อย่างถึงแก่น

ความจริงในใจเฝิงหยวนนั้นกระจ่างแจ้งเหมือนคันฉ่อง ค่ายชิงเฟิงเล่นใหญ่ขนาดนั้น จะไม่รู้ก็คงยาก เพียงแต่เขาคาดไม่ถึงว่าค่ายชิงเฟิงจะเล่นใหญ่เบอร์นี้ ถึงขั้นเขมือบกองพันพยัคฆ์หายไปทั้งกอง! ตอนได้ยินข่าวนี้ครั้งแรก เฝิงหยวนก็ตกใจจนถ้วยชาหลุดมือเหมือนกัน นั่นมันกองพันพยัคฆ์เชียวนะ! ค่ายชิงเฟิงคิดจะท้าทายสวรรค์หรือไร! แต่ ณ เวลานี้ เขาคือกุนซือจวนผู้ว่าฯ ชิงโจว คือ “คนสนิท” ของโจววั่ง เขาต้องเล่นละครฉากนี้ให้สมบูรณ์

โจววั่งคว้ามือเฝิงหยวนหมับ ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นลื่นๆ “ท่านเฝิง! ช่วยข้าด้วย! ครั้งนี้ถึงตายเชียวนะ!” โจววั่งไล่คนรับใช้ออกไป ปิดประตูหน้าต่างแน่นหนา จากนั้นถึงกดเสียงต่ำ เล่าข่าวที่หม่าเหล่าลิ่วนำกลับมาอย่างตะกุกตะกัก พอพูดถึง “กองพันพยัคฆ์ตายเรียบ” เสียงของโจววั่งก็สั่นเครือจนคุมไม่อยู่ ฟังเรื่องราวจบ สีหน้าของเฝิงหยวนเปลี่ยนไปมาอย่างน่าดูชม เริ่มจากตกตะลึง ตามด้วยไม่อยากจะเชื่อ สุดท้ายกลายเป็นความเคร่งเครียดอย่างหนัก การเปลี่ยนแปลงสีหน้ายิบย่อยต่อเนื่องนี้ หากจ้าวเหิงอยู่ตรงนั้น คงต้องมอบรางวัลตุ๊กตาทองสาขา “นักแสดงนำชายยอดเยี่ยมแห่งต้าอวี๋” ให้เขาแน่ๆ

“ใต้เท้า...” เฝิงหยวนสูดหายใจลึก คิ้วขมวดเป็นปม “เรื่องนี้... เป็นความจริงหรือขอรับ?”