บทที่ 287 บทนำแห่งการกำเนิดดาบมั่วเตา

ภายในโรงงานช่าง ไฟในเตาหลอมลุกโชนเป็นสีแดงฉาน คลื่นความร้อนม้วนตัวตลบอบอวล ผสมปนเปกับกลิ่นถ่านโค้กและสนิมเหล็กที่ชวนให้ร้อนรุ่ม จ้าวเหิงยืนอยู่หน้าโต๊ะหินขนาดใหญ่ ในมือถือแท่งถ่านไม้ที่เผาจนดำ กำลังขีดๆ เขียนๆ ลงบนกระดาษหนังแกะสีเหลืองซีด จางแขนเหล็กยืนหลังค่อมอยู่ข้างๆ ราวกับเด็กประถม มือหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยตาปลาถูชายเสื้ออย่างประหม่า สายตาจ้องเขม็งไปที่เส้นสายปลายถ่านของจ้าวเหิง

“ท่านอาจารย์ นี่... รูปทรงของดาบเล่มนี้ เฒ่าจางอย่างข้าตีเหล็กมาค่อนชีวิต ยังไม่เคยเห็นมาก่อนเลยขอรับ” จางแขนเหล็กกลืนน้ำลาย ชี้ไปที่อาวุธรูปร่างเรียวยาวและตรงดิ่งบนแบบร่าง จ้าวเหิงวาดเส้นสุดท้ายเสร็จ ยืดเอวขึ้น ปัดฝุ่นถ่านออกจากมือ มุมปากยกยิ้มอย่างมีเลศนัย “ไม่เคยเห็นน่ะถูกแล้ว ถ้ามีขายเกลื่อนตามท้องตลาด ข้าจะต้องการยอดช่างฝีมือเทวดาอย่างเจ้ามาตีให้ทำไม?”

ภาพที่วาดอยู่บนกระดาษ คือจุดสูงสุดของยุคอาวุธเย็นแห่งอารยธรรมฮวาเซี่ย (จีน) —— ดาบถังเหิง นับตั้งแต่มอบมีดสั้น “จิงหง” ให้จางหยวนไป จ้าวเหิงก็รู้สึกโหวงๆ ที่เอว แม้เขาจะไม่ค่อยลงสนามรบฆ่าศัตรูด้วยตัวเอง แต่ในยุคโกลาหลเช่นนี้ ในฐานะ “กุนซือ” และผู้กุมอำนาจตัวจริงของค่ายชิงเฟิง การไม่มีอาวุธคู่มือติดกาย ย่อมรู้สึกขาดความปลอดภัย ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยพละกำลังมหาศาลของเขา การใช้มีดสั้นมันน่าอึดอัดเกินไป สไตล์การต่อสู้แบบ “สั้นหนึ่งนิ้ว อันตรายหนึ่งส่วน” ไม่เหมาะกับเขา เขาชอบสุนทรียศาสตร์แห่งความรุนแรงที่กวาดแกว่งได้กว้างไกลมากกว่า

“เล่มแรกนี้ ชื่อว่า ‘ดาบเหิง’ (ดาบขวาง)” จ้าวเหิงชี้ไปที่แบบร่างแล้วอธิบาย “ตัวดาบยาวรวมสามชื่อครึ่ง (ประมาณ 110-120 ซม.) ใบดาบยาวสองชื่อหก ด้ามยาวเก้าซุ่น ต่างจากดาบหัวตัด ที่มีคมด้านเดียว ดาบเล่มนี้ ปลายดาบต้องเจาะเกราะได้ ตัวดาบต้องตรงดิ่ง ต้องมีคุณสมบัติของการแทงแบบกระบี่และการฟันแบบดาบ”

จางแขนเหล็กขยับเข้าไปดูใกล้ๆ แววตาค่อยๆ ฉายประกายคลั่งไคล้ คนรู้จริงแค่มองปราดเดียวก็รู้เรื่อง การออกแบบของดาบเหิงตัดห่วงกลมใหญ่ที่ปลายด้ามของดาบหัวตัดออก เพิ่มความยาวด้ามจับให้สามารถถือสองมือได้ ใบดาบแคบยาวแต่หนา เหมาะแก่การเจาะเกราะ “ยอดเยี่ยม!” จางแขนเหล็กตบหน้าขาฉาดใหญ่ “ดาบนี้ถ้าตีด้วยเหล็กกล้าลาย อาศัยความเหนียวหยุ่นของมัน เวลาฟันลงไป เกรงว่าต่อให้เป็นเกราะเหล็กก็คงถูกผ่าเหมือนเต้าหู้! ท่านอาจารย์ ดาบนี้ข้าตีได้! ขอเวลาห้าวัน... ไม่สิ สี่วัน!”