บทที่ 288 เฝิงหยวนถวายของวิเศษ จ้าวเหิงวาดฝัน

ภายในหอประชุม บรรยากาศดูอึดอัดเล็กน้อย ถานไถหมิงเลี่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังเสือตัวใหญ่ สีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นหรี่ลงครึ่งหนึ่ง แผ่กลิ่นอายกดดันที่ทำให้คนหายใจไม่ออก แม้เขาจะไม่พูดจา แต่ก็เหมือนภูเขาไฟที่เงียบสงบซึ่งพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

ส่วนที่เก้าอี้ด้านล่าง เฝิงหยวนกำลังนั่งไม่ติดที่ แผลบนหัวของเขาตกสะเก็ดไปนานแล้ว แต่หน้ายังซีดเซียวอยู่บ้าง ต้องแกล้งไอค่อกแค่กเป็นพักๆ ทำท่าทางเหมือน "ขุนนางผู้ภักดีที่เจ็บป่วยแต่ใจยังสู้"

“โอ้โฮ! ท่านเฝิง! แขกหายาก แขกหายากจริงๆ!” คนยังไม่ทันปรากฏตัว เสียงก็ดังมาก่อน เสียงหัวเราะร่าเริงของจ้าวเหิงทำลายความตึงเครียดในห้องโถงลง เขาเดินก้าวยาวๆ เข้ามา

เฝิงหยวนพอเห็นจ้าวเหิง ก็เหมือนเห็นญาติสนิทที่พลัดพรากจากกันไปนาน ตื่นเต้นจนแทบจะกลิ้งตกจากเก้าอี้ ไม่สนใจ “อาการบาดเจ็บ” บนตัวแล้ว ล้มลุกคลุกคลานเข้าไปต้อนรับ ทำท่าจะคุกเข่า “ตุ้บ” ลงไป “ท่านอาจารย์จ้าว! ขุนนางผู้น้อย... ไม่สิ ข้าน้อยเฝิงหยวนคารวะท่านขอรับ!”

จ้าวเหิงตาไว มือไว คว้าแขนเฝิงหยวนไว้แน่น ไม่ยอมให้เขาคุกเข่าลงไป สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย “โอ้โฮ ตาเฒ่าเฝิง ท่านทำอะไรน่ะ? พวกเราคนกันเองทั้งนั้น ที่นี่ไม่ใช่ที่ว่าการอำเภอ ไม่ต้องมาพิธีรีตองอะไรหรอก! ดูสิ แผลบนหัวท่านยังไม่หายดีเลยไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงวิ่งวุ่นไปทั่วแบบนี้เล่า?”