บทที่ 289 พลิกโฉมหน้าตำนาน ดาบเหิงเตาปรากฏกาย

ฤดูใบไม้ผลิปีนี้ ดูเหมือนจะมาเยือนเร็วกว่าปกติ เมื่อเสียงฟ้าร้องครั้งแรกของฤดูใบไม้ผลิกลิ้งผ่านสันเขาหนิวเอ่อร์ ชั้นดินแข็งที่เคยแข็งดั่งเหล็กในที่สุดก็คลายตัว น้ำจากหิมะละลายไหลรินลงมาตามลำธารเสียงดังซ่าๆ เสียงนั้นในหูของผู้ลี้ภัยที่เพิ่งผ่านศึกนองเลือดมา ไพเราะยิ่งกว่าบทเพลงใดๆ ในโลกหล้า ด้านหลังค่ายชิงเฟิง เดิมทีเป็นเนินเขารกร้างที่มีแต่หินระเกะระกะ บัดนี้กลายเป็นภาพการทำงานที่คึกคักร้อนแรง ผู้ลี้ภัยหลายพันคน ไม่ว่าจะชายหญิงแก่เด็ก ในมือต่างกำจอบเล่มใหม่แน่น จอบเหล่านี้โรงงานช่างเร่งผลิตออกมาทั้งคืน แม้จะหยาบไปบ้างแต่วัสดุที่ใช้แข็งแรงทนทาน ขุดลงดินเสียงดัง “ตึ้บๆ” หนักแน่น

ชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่ง ประคองดินสีดำสนิทขึ้นมาด้วยมือสั่นเทา จ่อจมูกสูดดมลึกๆ กลิ่นดินผสมกลิ่นรากหญ้าเน่าฉุนจมูกจนน้ำตาไหล แต่รอยย่นบนหน้ากลับบานสะพรั่งเหมือนดอกเก๊กฮวย “เป็นของตัวเอง... ที่ดินของตัวเองจริงๆ!” ชายชราพึมพำ ดวงตาขุ่นมัวเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ กี่ปีแล้ว? ตั้งแต่ประสบภัยแล้ง ถูกเจ้าที่ดินยึดที่นาไป ครอบครัวนี้ก็เหมือนจอกแหนที่ลอยตามลม รับจ้างทำนาให้คนอื่น เหนื่อยแทบตายทั้งปีก็ได้แค่ไม่อดตาย ใครจะคิดว่า พอมาอยู่ในรังโจร ท่านหัวหน้าใหญ่และท่านอาจารย์กลับแบ่งที่ดินให้ทำกินจริงๆ!

อีกด้านหนึ่งของค่าย ในลานบ้านหลังเล็ก จ้าวเหิงถือดาบศึกทรงตรงเรียวยาวอยู่ในมือ จางแขนเหล็กยืนอยู่ข้างๆ ส่วนนอกประตูเด็กสองคนกำลังวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนาน ต่างจากลายคลื่นธรรมชาติที่พลิ้วไหวของ “จิงหง” ลวดลายบนตัวดาบเล่มนี้เป็นรูปทรงเรขาคณิตแบบบล็อกสี่เหลี่ยมที่เป็นระเบียบ สีเทาเข้มตัดสลับกับสีเงินขาว สะท้อนแสงแดดเป็นประกายวูบวาบชวนเวียนหัว “นี่คือ... ลายโมเสก (Mosaic) ที่ท่านว่าหรือขอรับ?” จางแขนเหล็กถามอย่างระมัดระวัง ชื่อนี้มันประหลาดเหลือเกิน เขาเรียกทีไรก็รู้สึกขัดปากทุกที

“ใช่ โมเสก” จ้าวเหิงยิ้มมุมปาก นี่คือเหล็กกล้าลายพิเศษที่เขาจงใจสอนให้จางแขนเหล็กใช้เทคนิคการตีประกบ (Pattern Welding) แบบต่อลาย โครงสร้างแบบนี้ไม่เพียงสวยงาม ที่สำคัญกว่านั้นคือ มันเพิ่มความสามารถในการต้านทานแรงกดด้านข้างของตัวดาบได้อย่างมหาศาล จ้าวเหิงจับด้ามดาบด้วยมือเดียว สะบัดข้อมือวูบ “เคร้ง!” เสียงมังกรคำรามใสกังวานดังทั่วลานบ้าน ดาบออกจากฝัก ประกายเย็นเยียบสาดส่อง จ้าวเหิงไม่ใช่นักบู๊ แต่เขามีพละกำลังมหาศาลโดยกำเนิด ดาบเหิงเตาที่หนักเจ็ดแปดจินเล่มนี้ อยู่ในมือเขาเบาเหมือนไม้เขี่ยไฟ เขาไม่มีกระบวนท่า เพียงแค่อาศัยสัญชาตญาณ ฟันกวาดใส่อากาศอย่างแรง แล้วตามด้วยฟันผ่าลงมาอีกที

“วูบ——วูบ——” เสียงแหวกอากาศหนักหน่วงชวนใจหาย คมดาบกรีดผ่านอากาศ ถึงกับก่อให้เกิดคลื่นอากาศที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ทันใดนั้น เสียงผิวปากยียวนก็ดังมาจากหน้าประตู “โฮ่ พี่เขย นี่กำลังฝึกวิชาไหมฟ้าบันลือโลกอะไรอยู่รึ?” จ้าวเหิงชะงัก เก็บดาบเข้าฝักอย่างจนใจ หันไปมอง เห็นเพียงถานไถหมิงอวี่ในชุดรัดกุมสีดำสุดเท่ ในมือหิ้วห่อกระดาษน้ำมันสองห่อ ยืนพิงกรอบประตู มองเขาด้วยสายตาล้อเลียน เจ้าเด็กนี่ผ่านศึกใหญ่มาก็ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะ แต่ความกวนประสาทเวลาอยู่ต่อหน้าจ้าวเหิง ไม่ลดลงแม้แต่น้อย