บทที่ 290 ประตูนรกเหล็กกล้า ดาบยักษ์ปรากฏกาย

นั่นคือดาบยาวรูปทรงอลังการงานสร้างอย่างที่สุด ความยาวรวมเกือบหนึ่งจั้ง (3.3 เมตร) ด้ามจับหนาใหญ่ยาวสี่ชื่อ (1.3 เมตร) ส่วนที่เหลือคือใบดาบกว้างและหนา ดาบไม่ได้มีคมด้านเดียว แต่เปิดคมทั้งสองด้าน ปลายดาบแหลมคมดุจกระบี่ สันดาบหนาหนักดุจขวาน บนตัวดาบเต็มไปด้วยลาย “โมเสก” อันแปลกประหลาดที่ส่องประกายเย็นเยียบชวนขนลุกใต้แสงอาทิตย์ นี่ไม่ใช่แค่ดาบ แต่มันคือบานประตูเหล็กกล้าที่ถูกแกะสลักอย่างประณีตชัดๆ!

รอยยิ้มบนหน้าถานไถหมิงอวี่แข็งค้างทันที เขาค่อยๆ ลุกขึ้น จ้องเขม็งไปที่ดาบยักษ์เล่มนั้น ลำคอส่งเสียงกลืนน้ำลายฝืดเคือง “นี่... นี่มันตัวประหลาดอะไรกัน?” จ้าวเหิงจับด้ามดาบหนาด้วยมือเดียว สูดหายใจลึก เกร็งกล้ามเนื้อทั่วร่าง แล้วยกมันขึ้นมาอย่างแรง น้ำหนักห้าสิบจิน (25 กก.) แม้สำหรับเขา ก็ยังตึงมือไม่น้อย “นี่เรียกว่า มั่วเตา” เสียงจ้าวเหิงทุ้มต่ำ แฝงความมั่นใจที่ห้ามสงสัย “นี่คืออาวุธสังหารที่เตรียมไว้ให้ทหารราบโดยเฉพาะ ใช้เพื่อปิดฉากตำนานทหารม้า”

อากาศในลานบ้านราวกับแข็งตัว ดาบมั่วเตาที่ดูดุร้ายถูกจ้าวเหิงปักลงพื้นด้วยมือเดียว ปลายดาบจมดินลึกสามนิ้ว เกิดเสียง “ฉึก” หนักแน่น แสงอาทิตย์ส่องกระทบใบดาบกว้าง สะท้อนแสงเย็นบาดตา ถานไถหมิงอวี่เดินวนรอบ “สัตว์ประหลาด” ตัวนี้สองรอบ สีหน้าเปลี่ยนจากตกตะลึง กลายเป็นสงสัยเหมือนมองคนบ้า “พี่เขย ท่านไม่ได้ตัวร้อนใช่ไหม?” ถานไถหมิงอวี่ยื่นมือจะไปแตะคมดาบ แต่ถูกรังสีความเย็นบังคับให้หดมือกลับ เขากอดอก เอียงคอมองจ้าวเหิง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “ทหารราบชนะทหารม้า? มุกตลกนี้ไม่ขำเลยสักนิด”

ในฐานะลูกหลานแม่ทัพ แม้ถานไถหมิงอวี่จะอายุน้อย แต่เรื่องการศึกสงครามเขาไม่ใช่ไก่อ่อน สิ่งที่เขาได้ยินจากปากบิดาและอ่านจากตำราพิชัยสงคราม ล้วนเน้นย้ำถึงความเป็นเจ้าสนามรบของทหารม้า “ทหารม้าชาร์จโจมตี อาศัยแรงส่งจากม้า ม้าศึกหนักหลายร้อยจินบวกกับทหารม้าอาวุธครบมือ พุ่งเข้ามาก็เหมือนภูเขาลูกย่อมๆ เคลื่อนที่” ถานไถหมิงอวี่ทำมือประกอบ สีหน้าจริงจัง “ทหารราบ? ทหารราบก็คือเป้าซ้อมยิงเดินได้! ไม่โดนชนกระเด็น ก็โดนเหยียบตาย ต่อให้มีค่ายกลหอกยาว พอโดนทหารม้าเจาะทะลวงช่องได้ ก็กลายเป็นการสังหารหมู่ฝ่ายเดียว”

เขาชี้ดาบมั่วเตาในมือจ้าวเหิง ส่ายหน้า “ของสิ่งนี้ดูน่ากลัวจริง น้ำหนักก็ดี แต่พี่เขย ท่านเคยคิดไหมว่า ในสนามรบทหารม้าพุ่งเข้ามาแค่พริบตาเดียว ดาบท่านหนักขนาดนี้ จะง้างทีต้องใช้แรงขนาดไหน? กว่าท่านจะง้างสุดวง กีบม้าเขาเหยียบอยู่บนอกท่านแล้ว” จ้าวเหิงฟังคำบรรยายยืดยาวของน้องเขยโดยไม่โต้แย้ง เพียงแค่ฟังอย่างเงียบๆ ใบหน้าประดับรอยยิ้มจางๆ ตลอดเวลา “พูดจบแล้ว?” จ้าวเหิงถาม “จบแล้ว” ถานไถหมิงอวี่ผายมือ “ข้าหวังดีนะพี่เขย อย่าทำอะไรแผลงๆ เลย ถ้าอยากจัดการทหารม้าจริงๆ ก็ต้องพึ่งกองทัพเกราะทมิฬของเรา หรือไม่ก็หน้าไม้กลเสินจีนั่นแหละ”