บทที่ 291 แนวคิดมั่วเตา คัดเลือกเฉพาะคนถึก

พลังทำลายล้างแบบนั้น ความป่าเถื่อนที่สามารถทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า ทำให้เลือดของนักบู๊ทุกคนเดือดพล่าน “เป็นไงบ้าง?” จ้าวเหิงเดินเข้ามา มองดูไม้สองท่อนบนพื้น พยักหน้าอย่างพอใจ “นี่เป็นแค่ไม้นะ ถ้าเป็นเลือดเนื้อคน ต่อให้ใส่เกราะเหล็ก ดาบนี้ฟันลงไป ก็ต้องขาดสองท่อน”

ถานไถหมิงอวี่หันกลับมา สายตาที่มองจ้าวเหิงเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ความล้อเลียนและสงสัยก่อนหน้านี้หายวับไป แทนที่ด้วยความตื่นเต้นคลั่งไคล้ “พี่เขย! ดาบนี้... เทพมาก!” เขาลูบคลำตัวดาบอย่างรักใคร่ สัมผัสความเย็นเยียบของมัน “ถ้าสร้างกองทัพแบบนี้ได้จริง อย่าว่าแต่ทหารม้าเลย ต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้ลงมา ก็ต้องโดนสับเป็นหมูบะช่อ!”

“แต่ว่า...” ถานไถหมิงอวี่ขมวดคิ้ว “ดาบนี้เรียกร้องคุณสมบัติคนใช้สูงเกินไป ข้าแม้จะใช้ได้ แต่เหวี่ยงไม่กี่สิบทีก็คงหมดแรง เราจะไปหาปีศาจจอมพลังเยอะแยะขนาดนั้นมาจากไหน?” จ้าวเหิงถอนหายใจ นี่ก็เป็นสิ่งที่เขากลุ้มอยู่เหมือนกัน “นี่แหละเหตุผลที่ข้าต้องรีบตีดาบออกมาตอนนี้” จ้าวเหิงไพล่หลัง มองดูทิวเขาสลับซับซ้อนไกลๆ “อาวุธมีแล้ว คนต้องค่อยๆ คัด ค่อยๆ ฝึก ต่อให้ฝึกได้แค่ห้าสิบคน ร้อยคน ในช่วงเวลาสำคัญ นั่นก็คือไม้ตายก้นหีบของเรา”

“แต่เรื่องนี้ เราต้องปรึกษาพี่ใหญ่ เขาเคยอยู่ชายแดน น่าจะมีประสบการณ์มากกว่าพวกเรา”

ถานไถหมิงอวี่พยักหน้า วางมั่วเตาพิงไว้ข้างๆ อย่างระมัดระวัง ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า เขานึกถึงคำพูดล้อเลียนจ้าวเหิงเมื่อครู่ ก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง “เอ่อ... พี่เขย” ถานไถหมิงอวี่เกาหัว เขินๆ “อันที่จริงนะ สมองของพี่ ร้ายกาจกว่าวรยุทธของพวกข้าเยอะเลย วันหน้าใครกล้าว่าพี่ไม่เอาไหน ข้าจะเอามั่วเตานี่ผ่ากะบาลมันคนแรก!”