บทที่ 292 อาวุธหนักสำแดงเดช ดุดันยิ่งกว่าดาบ

ถานไถหมิงเลี่ยจ้องมองจ้าวเหิงอย่างลึกซึ้ง ไม่พูดอะไร เขากระชับมั่วเตาในมือ ก้าวยาวๆ เดินไปที่หุ่นสวมเกราะ เกราะเหล็กสวมอยู่บนโครงไม้ ด้านในยัดด้วยฟางข้าว ถานไถหมิงเลี่ยสูดหายใจลึก ยืนแยกขาหน้าหลัง ทรงตัวมั่นคง แล้วยกมั่วเตาที่หนักอึ้งขึ้นเหนือศีรษะ “ย่าห์!” มั่วเตาหวีดหวิวฝ่าอากาศ กลายเป็นลำแสงสีดำ ฟันฉับลงที่ตำแหน่งไหล่ของหุ่นเกราะเหล็กอย่างหนักหน่วง ไม่มีประกายไฟแตกกระเซ็น ไม่มีเสียงโลหะกระทบกันดังเคร้ง มีเพียงเสียง “ฉึก” ที่ฟังแล้วเสียวฟัน เป็นเสียงของมีดคมกริบที่ตัดผ่านโลหะและเนื้อหนังอย่างง่ายดาย

ถานไถหมิงเลี่ยรู้สึกมือเบาวูบ คมดาบทะลวงผ่านแผ่นเหล็กหนาเตอะในพริบตา ตัดโครงไม้ด้านในขาดสะบั้น และด้วยแรงเฉื่อยที่ยังไม่หมด มันฟันลงไปที่พื้นหินแกรนิตอย่างจัง “เพล้ง!” ประกายไฟแลบ พื้นหินแข็งแกร่งถูกกะเทาะจนเกิดรอยแตกลึก ทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบสงัดทันที ถานไถหมิงอวี่อ้าปากค้าง แม้เมื่อครู่เขาจะฟันไม้โชว์ไปแล้ว แต่พอได้เห็นเกราะเหล็กถูกฟันขาดเป็นสองท่อนกับตา ก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจหนาวเหน็บเข้าปอด

หุ่นเกราะเหล็กตัวนั้น ตั้งแต่ไหล่ซ้ายจนถึงชายโครงขวา ปรากฏรอยตัดที่เรียบเนียนจนน่าขนลุก ร่างท่อนบนค่อยๆ ไหลรูดลงมา ตก “ตุบ” ลงพื้น รอยตัดเรียบกริบเหมือนกระจก แม้แต่ฟางข้าวข้างในยังถูกตัดจนเสมอเรียบ ถานไถหมิงเลี่ยยังคงค้างอยู่ในท่าฟัน ยืนนิ่งไม่ไหวติง ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้น หน้าผากมีเหงื่อเม็ดละเอียดผุดซึม ในฐานะผู้เชี่ยวชาญ เขารู้ดีที่สุดว่าดาบนี้หมายถึงอะไร หากไม่ใช้กำลังภายใน อาศัยเพียงอาวุธธรรมดา แม้แต่ทวนเหล็กกล้าที่เขาถนัด ก็ไม่มีทางสร้างพลังทำลายล้างที่น่าสยดสยองขนาดนี้ได้ นี่คือสุนทรียศาสตร์แห่งความรุนแรงที่บริสุทธิ์ คือการผสมผสานที่สมบูรณ์แบบระหว่างน้ำหนัก ความแข็งแกร่ง และความคม

ถ้าเป็นทหารม้า... ถ้าเป็นม้าศึก... ดาบนี้ฟันลงไป ทั้งคนทั้งม้า อาจจะถูกผ่าเป็นสองซีกจริงๆ! ถานไถหมิงเลี่ยทิ้งมั่วเตาลง ดวงตาที่มักจะนิ่งสงบดั่งบ่อน้ำลึก บัดนี้ลุกโชนด้วยไฟแห่งความทะเยอทะยาน เขาพุ่งเข้าไปหาจ้าวเหิง ใช้สองมือบีบไหล่จ้าวเหิงแน่น แรงบีบมหาศาลแทบจะขยี้กระดูกจ้าวเหิงให้แตกละเอียด “ดี! ดี! ดีมาก!” ถานไถหมิงเลี่ยพูดคำว่าดีสามครั้งติด แหงนหน้าหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะแฝงความโศกเศร้าและความบ้าคลั่ง “หากปีนั้นท่านพ่อมีอาวุธเทพเช่นนี้... ไหนเลยจะ... ไหนเลยจะ...”

เสียงหัวเราะหยุดลงกะทันหัน แววตาเปลี่ยนเป็นคลั่งไคล้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “มา! จ้าวเหิง หมิงอวี่! เรามาหารือกันให้ดี! ดาบนี้จะใช้ยังไง ถ้าให้ทหารธรรมดาใช้ควรจะสั้นลงหน่อย และน้ำหนักคุมให้อยู่ที่ประมาณยี่สิบจิน...” เป็นเวลาครึ่งค่อนวัน ทั้งสามคนช่วยกันศึกษาการจัดกระบวนทัพและวิธีการใช้ดาบมั่วเตา ถานไถหมิงเลี่ยลูบไล้ตัวดาบที่เย็นเฉียบ แววตาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานที่ลุกโชน แต่เขาก็เป็นถึงหัวหน้าใหญ่ผู้ดูแลค่าย ไม่นานก็ดึงสติกลับมาจากความคลั่งไคล้ หันไปมองจ้าวเหิง