บทที่ 294 ใต้มหาขุมนรก กลิ่นเน่าลอยคลุ้ง

ความหนักอึ้งที่คาดการณ์ไว้กลับไม่เกิดขึ้น หูจื่อที่ออกแรงมากเกินไป หงายท้องก้นจ้ำเบ้าลงไปนั่งกับพื้นทันที ส่วนตะกร้าใบใหญ่ที่บรรจุแท่งเหล็กสามร้อยจิน กลับลอยหวือขึ้นมาจากพื้นครึ่งชื่อ (ประมาณ 15 ซม.) ตามแรงดึงของเขาอย่างเบาหวิว! ทั้งลานเงียบกริบ เสียงหัวเราะเหมือนถูกมีดตัดขาด หยุดลงกะทันหัน ช่างฝีมือทุกคน รวมทั้งจางแขนเหล็กและโจวโหย่วจื้อ ตาเบิกกว้าง อ้าปากค้างจนยัดไข่เป็ดเข้าไปได้ หูจื่อยังนั่งอยู่กับพื้น มือยังกำเชือกแน่น ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกมองตะกร้าที่ลอยค้างกลางอากาศ "ข้า... ข้าดึงขึ้นมาเหรอ?" หูจื่อมองแขนเล็กๆ ของตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ "ข้ามีแรงเยอะขนาดนี้เลย?"

จ้าวเหิงเดินเข้าไป ดึงหูจื่อลุกขึ้น ยิ้มถาม "เจ็บก้นไหม?"

"ไม่เจ็บ ไม่เจ็บขอรับ!" หูจื่อกระโดดโลดเต้นอย่างตื่นเต้น ลองดึงเชือกอีกครั้ง คราวนี้เขามีประสบการณ์แล้ว ไม่ได้กระชากแรงๆ แต่ดึงด้วยความเร็วสม่ำเสมอเหมือนสาวน้ำจากบ่อ ภายใต้สายตาของทุกคน ตะกร้าหนักอึ้งใบนั้น ราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นประคองไว้ ค่อยๆ ลอยขึ้น "เทพ! เทพเจ้าจริงๆ!" โจวโหย่วจื้อพุ่งเข้าไปคนแรก ไม่สนใจกฎระเบียบอะไรแล้ว แย่งเชือกจากมือหูจื่อมาดึงเองสองสามที สัมผัสที่เบาแรงนั้น ทำให้เขาขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไง?" โจวโหย่วจื้อมือไม้สั่น ลูบคลำรอกไม้เหล่านั้น แววตาคลั่งไคล้เหมือนกำลังมองสมบัติล้ำค่า "ของหนักสามร้อยจิน พอมาอยู่ในมือ รู้สึกเหมือนหนักแค่ห้าสิบหกสิบจิน! นี่... นี่มันแย่งชิงความมหัศจรรย์จากสวรรค์ชัดๆ!" จางแขนเหล็กก็เบียดเข้ามาลองดึงบ้าง หน้าดำๆ แดงก่ำด้วยความตื่นเต้น "แม่เจ้าโว้ย! ถ้าเอามาใช้ยกแท่งเหล็ก ข้าจะประหยัดแรงไปได้ตั้งเท่าไหร่! ท่านอาจารย์จ้าว สมองท่านทำด้วยอะไรกันแน่ขอรับเนี่ย?" จ้าวเหิงมองคนโบราณที่กำลังตื่นตะลึงกับฟิสิกส์ ในใจรู้สึกสะใจเงียบๆ แต่ภายนอกยังคงวางท่าสุขุมลึกล้ำ "นี่คือพลังของความรู้" จ้าวเหิงกล่าวเรียบๆ "โจวโหย่วจื้อ"

"ขอรับ!" โจวโหย่วจื้อในตอนนี้เคารพเลื่อมใสจ้าวเหิงแบบถวายหัว ยืดหลังตรงเปรี๊ยะ ขานรับเสียงดัง "ในเมื่อเข้าใจหลักการแล้ว ต่อไปข้าต้องการให้เจ้าทำของใหญ่" จ้าวเหิงชี้ไปทางหน้าผามังกรขาด "ข้าต้องการให้เจ้าสร้างปั้นจั่นยักษ์แบบนี้สิบชุดที่ริมหน้าผา ล้อรอกต้องใช้ไม้เนื้อแข็งที่สุด แกนหมุนใช้เหล็กกล้า เชือกต้องใช้เชือกป่านผสมเอ็นวัวถัก"