บทที่ 295 กลิ่นคาวเลือดสดใหม่ ปริศนาแห่งต้นน้ำ

สายลมก้นหุบเขาร้อนอบอ้าว ปนกลิ่นคาวหวานเลี่ยนที่ทำให้ระคายคอ แม้ภายนอกจะเป็นต้นฤดูใบไม้ผลิ ต้องสวมเสื้อนวมกันหนาว แต่ก้นหน้าผามังกรขาดกลับเหมือนเข้าสู่ต้นฤดูร้อนแล้ว พืชตระกูลเฟิร์นไม่ทราบชื่อบนพื้นสูงท่วมหัวคน ใบหนาเตอะมันวาวเหมือนเคลือบน้ำมัน จ้าวเหิงเงยหน้ามอง ด้านบนเป็นช่องฟ้าเส้นเดียว แสงแดดส่องลอดลงมาเป็นกระดำกระด่าง แสงส่วนใหญ่ถูกเรือนยอดไม้ที่หนาทึบบดบังไว้จนหมด “แคก... แคก...” ในขบวน ชายฉกรรจ์ที่ร่างกายอ่อนแอหน่อยเริ่มไอค่อกแค่ก หน้าแดงก่ำ

“หยุดก่อน” จ้าวเหิงยกมือขึ้น สั่งหยุดขบวน เขาล้วงเอาปึกผ้าสีดำออกมาจากกระเป๋าสะพาย นี่คือ “หน้ากากถ่านกรองพิษ” ที่เขาสั่งให้โรงงานเร่งผลิตเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ “ทุกคน สวมไอ้นี่ไว้” จ้าวเหิงแจกจ่ายหน้ากาก “ผูกให้แน่น อย่าให้ลมเข้า” คนกว่าร้อยชีวิต กลายเป็น “จอมยุทธ์หน้ากาก” กันถ้วนหน้าในพริบตา แม้ท่าทางจะดูตลกไปหน่อย แต่พอสวมหน้ากากนี้ กลิ่นเหม็นเน่าที่พุ่งขึ้นสมองก็จางลงไปถนัดตา พวกที่ไอเมื่อครู่ก็หายใจได้คล่องคอขึ้น

ครั้งนี้คนเยอะ การเดินเท้าจึงเกิดเสียงดังเป็นธรรมดา จ้าวเหิงเดินนำหน้าสุด ไม่ได้ชักดาบเหิงเตาออกมา แต่ถือมีดเดินป่าเล่มใหญ่ ฟันเถาวัลย์ที่ขวางทาง เท้ากว่าร้อยคู่เหยียบลงบนชั้นใบไม้เน่าเปื่อย เกิดเสียง “สวบสาบ” น้ำสีดำซึมออกมาจากรอยเท้า รอบด้านเงียบสงัดจนน่ากลัว นอกจากเสียงฝีเท้าและเสียงลมหายใจของพวกเขาแล้ว แม้แต่เสียงนกสักตัวก็ไม่มี ความเงียบตายแบบนี้ มักหมายความว่ารอบบริเวณมีนักล่าจุดสูงสุดซ่อนตัวอยู่ “ตื่นตัวกันเข้าไว้” จ้าวเหิงกดเสียงต่ำ “ที่นี่รังหมาป่า อย่าคิดว่าคนเยอะแล้วพวกมันจะไม่กล้าทำอะไร”

พอพูดถึงฝูงหมาป่า บรรยากาศในขบวนก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที เรื่องราวที่จ้าวเหิงและพรรคพวกแปดคนสู้เลือดเดือดกับฝูงหมาป่าคราวก่อน เป็นที่เลื่องลือไปทั่วค่าย “ท่านอาจารย์” เสี่ยวอู๋ขยับเข้ามาใกล้ มือกรำมีดสั้นแน่น ดวงตากลอกไปมาอย่างรวดเร็ว “ท่านว่าพวกหมาป่านั่นจะกลัวจนย้ายบ้านหนีไปแล้วหรือเปล่าขอรับ?”

“สัตว์เดรัจฉานอย่างหมาป่า เจ้าคิดเจ้าแค้นที่สุด” จ้าวเหิงแค่นเสียงเย็น “คราวที่แล้วเราฆ่าพวกพ้องมันไปตั้งเยอะ พวกมันไม่มีทางยอมเลิกราง่ายๆ แน่”