บทที่ 296 หมาป่ารุมล่า บทเพลงโศกแห่งวานรโบราณ

รอยเท้านี้... หัวใจของจ้าวเหิงดิ่งวูบ มันคล้ายกับรอยเท้าเล็กๆ เปลือยเปล่าที่เขาเคยเห็นริมบ่อน้ำพุร้อนคราวก่อนมาก แต่รอยเท้าตรงหน้านี้ กลับใหญ่โต หยาบกร้าน รอยนิ้วเท้าทั้งห้าชัดเจนยิ่ง นิ้วเท้าอวบใหญ่ โครงร่างของฝ่าเท้าเต็มไปด้วยพลังแห่งความป่าเถื่อน นี่คือร่องรอยของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน “ท่านอาจารย์ นี่มัน...” เสี่ยวอู๋ขยับเข้ามาดูรอยเท้ายักษ์บนพื้นโคลน คอแห้งผาก พูดไม่เป็นประโยค ชายฉกรรจ์ด้านหลังก็เห็นเช่นกัน เสียงสูดหายใจหนาวเหน็บดังระงม พวกเขาล้วนเป็นคนใจกล้าที่เคยเลียเลือดที่ปลายมีด แต่ภาพตรงหน้านี้ เกินขอบเขตความรู้ของพวกเขาไปไกล สัตว์ที่ทิ้งรอยเท้าขนาดนี้ได้ ตัวมันจะต้องใหญ่ขนาดไหน?

ทันใดนั้น นายพรานเฒ่าจางหยวนที่เงียบมาตลอด ก็จ้องเขม็งไปที่รอยเท้านั้น สีหน้าจากตกใจค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความคลั่งไคล้ตื่นเต้นที่ยากจะบรรยาย “เป็นมัน... เป็นมันจริงๆ ด้วย...” เสียงจางหยวนสั่นเทา เหมือนได้เห็นปาฏิหาริย์ จ้าวเหิงหันไปมอง คิ้วขมวดมุ่น “เฒ่าจางเจ้ารู้จัก?” จางหยวนหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น เขาชี้ที่รอยเท้านั้น แล้วชี้ไปที่แผลฉีกขาดน่ากลัวบนซากหมาป่า ริมฝีปากสั่นระริก กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง

“โฮก——!!!” เสียงคำรามกึกก้องกัมปนาท ดังระเบิดมาจากส่วนลึกของหุบเขา! เสียงคำรามนั้นเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและเจ็บปวด ราวกับจะฉีกแก้วหูคนให้ขาดสะบั้น สั่นสะเทือนจนใบไม้ทั้งหุบเขาสั่นไหว ชายฉกรรจ์กว่าร้อยชีวิตในขบวนหน้าซีดเผือดทันที มือที่กำอาวุธกระชับแน่นขึ้น สัญชาตญาณสั่งให้พวกเขารวมกลุ่มกันตั้งแนวป้องกัน เสียงคำรามนี้ น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงสัตว์ร้ายใดๆ ที่พวกเขาเคยได้ยิน! ไม่ว่าจะเป็นเสือโคร่งหรือหมีดำ เมื่อเทียบกับเสียงนี้แล้ว ก็เหมือนเสียงแมวร้อง หัวใจจ้าวเหิงเต้นรัวจนมาจุกที่คอหอย เขากระชากดาบเหิงเตาออกจากฝักทันที ตัวดาบสีดำสนิทสะท้อนแสงเย็นในป่าสลัว

“ทุกคน ระวังตัว! หน้าไม้กลขึ้นสาย!” เสียงของจ้าวเหิงไม่ดัง แต่หนักแน่นมั่นคง ดั่งเสาเข็มยักษ์ปักตรึงความวุ่นวายของขบวนทัพให้สงบลงทันที เหล่าชายฉกรรจ์ขยับตัวอย่างรวดเร็ว เสียง “แกร๊กๆ” ของการขึ้นสายหน้าไม้ดังชัดเจนในป่า “บรู๊ววว——!” ตามมาด้วยเสียงหอนของหมาป่าที่โหยหวนและถี่กระชั้น ดังมาจากทิศทางเดียวกัน สอดประสานไปกับเสียงคำรามของสัตว์ยักษ์ กลายเป็นบทเพลงซิมโฟนีแห่งเลือดและการฆ่าฟัน “ทางนั้นกำลังสู้กัน” จ้าวเหิงประเมินสถานการณ์ทันที เขาไม่เลือกที่จะถอย แต่กลับถือดาบ ค่อยๆ เดินย่างสามขุมไปทางต้นเสียงอย่างระมัดระวัง เขารู้ดีว่า ในสภาพแวดล้อมที่ไม่รู้จักแบบนี้ การรู้ให้ชัดว่าภัยคุกคามคืออะไร ย่อมปลอดภัยกว่าการทำตัวเป็นเต่าหดหัว

ร้อยกว่าชีวิต เหยียบย่ำลงบนดินใบไม้เน่าที่หนานุ่ม ติดตามจ้าวเหิงไปอย่างเงียบเชียบ เส้นประสาทของทุกคนตึงเครียดจนถึงขีดสุด เดินไปได้ราวสองลี้ (1 กม.) ต้นไม้เริ่มบางตาลง จ้าวเหิงหยุดฝีเท้า ย่อตัวลง แหวกใบเฟิร์นยักษ์ตรงหน้าออก ภาพที่ปรากฏ ทำให้ทุกคนรวมถึงจ้าวเหิง ต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เบื้องหน้าพวกเขา คือแอ่งกระทะในหุบเขาที่เปิดโล่ง มีต้นไม้ใหญ่ล้อมรอบสองฝั่ง ลำธารใสไหลคดเคี้ยว แม้แสงแดดจะถูกต้นไม้ยักษ์บดบัง แต่แสงที่ลอดผ่านช่องว่างลงมา ก็ส่องให้เห็นทุกอย่างชัดเจน และ ณ ใจกลางก้นหุบเขานั้น การต่อสู้ที่นองเลือดอย่างที่สุดกำลังดำเนินอยู่