บทที่ 297 แผนพิษหมาป่า ใช้ลูกเป็นเหยื่อล่อ

จางหยวนดูเหมือนจะอ่านสายตาขี้สงสัยของจ้าวเหิงออก ความตื่นเต้นเมื่อครู่จึงลดลงไปบ้าง เขาเกาท้ายทอยแก้เขิน แต่สมองเขาก็ไวไม่เบา รีบปั้นหน้ายิ้มประจบ ขยับเข้าไปใกล้จ้าวเหิงแล้วหัวเราะแหะๆ "ท่านอาจารย์ ดูสิขอรับ ข้าได้ติดตามท่าน นี่มิใช่ว่าข้าโชคดีหรอกหรือ?" จ้าวเหิงถูกคำอธิบายข้างๆ คูๆ ของเขาทำให้ขำออกมา ปรายตามองแวบหนึ่ง "ไม่ใช่แค่โชคดีหรอก ข้าว่าฝีมือประจบสอพลอของเจ้าก็พัฒนาขึ้นด้วยนะ"

"แหะๆ ท่านอาจารย์สอนมาดีขอรับ สอนมาดี"

ขณะที่ทั้งสองกำลังกระซิบกระซาบ เสี่ยวอู๋ที่จับตาสนามรบเขม็ง ก็ชี้ไปที่ริมลำธารไกลๆ กดเสียงต่ำตะโกนบอก "ท่านอาจารย์ ดูทางนั้น!" จ้าวเหิงมองตามนิ้วของเขา รูม่านตาหดวูบลงทันที เห็นเพียงที่ขอบสนามรบ หลังก้อนหินใหญ่ริมลำธาร มีร่างเล็กจ้อยนอนอยู่ นั่นคือลูกวานรตัวหนึ่ง! มันดูตัวเท่าเด็กห้าหกขวบ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล นอนนิ่งอยู่บนพื้น ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย จ้าวเหิงเข้าใจกระจ่างในทันที วานรยักษ์ตัวนั้น ไม่ได้กำลังแย่งชิงอาณาเขตกับฝูงหมาป่า แต่มันกำลังช่วยลูกของมัน! มันคือแม่!

เมื่อคิดได้ดังนี้ จ้าวเหิงมองกลับไปที่การต่อสู้เบื้องล่าง หัวใจพลันหนักอึ้ง ทุกเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวของแม่วานร ทุกการเหวี่ยงแขนโจมตีอย่างไม่คิดชีวิต ล้วนแฝงความเด็ดเดี่ยวที่จะปกป้องลูกน้อย แต่จ้าวเหิงก็สังเกตเห็นอย่างเฉียบคมว่า การเคลื่อนไหวของมันช้าลงเรื่อยๆ ทุกครั้งที่ยกแขน ดูเหมือนต้องใช้แรงทั้งหมดที่มี หลายครั้งที่ร่างกายมันโอนเอนอย่างเห็นได้ชัด เกือบจะหน้าทิ่มลงกับพื้น นี่ไม่ใช่แค่เพราะเสียเลือดหรือหมดแรง "มันถูกพิษ" เสียงของจ้าวเหิงเบาหวิว แต่ยืนยันหนักแน่น

"ถูกพิษ?" เสี่ยวอู๋และจางหยวนตะลึงงัน "พวกเจ้าดูสิ" จ้าวเหิงชี้ลงไป "การโจมตีของฝูงหมาป่าแม้จะเจ้าเล่ห์ แต่บาดแผลที่เกิดขึ้น ไม่น่าจะทำให้สัตว์ยักษ์ขนาดนั้นหมดแรงได้เร็วปานนี้ ปฏิกิริยาและท่วงท่าของมันเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด มีเพียงคำอธิบายเดียว มันถูกพิษ และพิษรุนแรงเสียด้วย" จางหยวนขมวดคิ้ว "ในป่านี้ของมีพิษไม่น้อย แต่พิษแบบไหนกันที่จะล้มวานรโบราณได้?" จ้าวเหิงไม่ตอบ สายตากวาดมองทั่วหุบเขา มองดูหมอกจางๆ ที่ระเหยขึ้นมาภายใต้แสงแดด มองดูพืชตระกูลเฟิร์นที่สูงท่วมหัว แล้วสุดท้ายก็มาหยุดที่ฝูงหมาป่าที่เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว การคาดเดาที่บ้าบิ่นและน่าสะพรึงกลัวค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ