บทที่ 298 ท่านอาจารย์สั่งการ ฝนลูกศรถล่มปฐพี

ร่างมหึมาของแม่วานรล้มครืนกระแทกพื้น ก่อให้เกิดฝุ่นโคลนเหม็นคาวคละคลุ้ง เสียงร้องโหยหวนขาดห้วงไปทันที แทนที่ด้วยเสียงครืดคราดในลำคอที่ฟังดูขุ่นมัว มันรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย เหวี่ยงแขนที่เต็มไปด้วยบาดแผลออกไปกวาดหมาป่ายักษ์สองตัวที่พยายามจะกัดคอหอยมันจนลอยกระเด็น เสียงกระดูกแตกหักดังกร๊อบแกร๊บแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงคำรามของฝูงหมาป่า ฟังดูบาดหูยิ่งนัก แต่นั่นก็เป็นการดิ้นรนครั้งสุดท้ายแล้ว

หมาป่าจำนวนมากกรูเข้ามาทับถม พวกมันไม่ใช่แค่นักล่า แต่เป็นเพชฌฆาตที่ช่ำชอง คมเขี้ยวหลบเลี่ยงกระดูกแข็ง เจาะจงกัดเข้าที่หน้าท้องและขาหนีบซึ่งเป็นจุดอ่อนนุ่ม แม่วานรนอนคว่ำอยู่ในโคลน ครึ่งใบหน้าจมอยู่ในน้ำเลือด ดวงตาที่เคยดุร้ายบัดนี้บวมเป่งและแดงก่ำ มันพยายามกลอกตาอย่างยากลำบาก มองฝ่าเงาหมาป่าที่วูบไหว ล็อกเป้าไปที่ก้อนหินใหญ่ริมลำธารไกลออกไปอย่างตายตัว ตรงนั้น มีลูกของมันนอนอยู่ ในแววตานั้นไร้ซึ้งความกลัวตาย มีเพียงความอาลัยอาวรณ์และความโศกเศร้าที่เข้มข้นจนแทบจับต้องได้

“ท่านอาจารย์...” เสียงของจางหยวนสั่นเครือ เจือเสียงสะอื้น จ้าวเหิงไม่หันกลับไป เขายืนอยู่บนที่สูงของเนินลาด สายตามองข้ามลานประหารอันน่าสยดสยอง มุ่งตรงไปยังส่วนลึกของหุบเขาที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกพิษ ช่วย? หรือไม่ช่วย? เหตุผลสร้างแนวป้องกันอันเย็นชาขึ้นในสมอง นี่คือการคัดสรรตามธรรมชาติ กฎเหล็กของป่าดงดิบที่ดำรงมานับหมื่นปี หมาป่าล่าเพื่ออยู่รอด วานรโบราณสู้ตายเพื่อปกป้องลูก ในเรื่องนี้ไม่มีใครผิดใครถูก

แต่เขาไม่ได้มาเพื่อดูละคร กำมะถัน คือวิญญาณของดินปืน คือทุนรอนที่ทำให้ค่ายชิงเฟิงยืนหยัดได้ในยุคโกลาหล ดินฮิวมัสใต้เท้าที่เกิดจากการทับถมของใบไม้เน่านับหมื่นปี ขอแค่ขนออกไปได้ ก็จะเปลี่ยนภูเขาแห้งแล้งรอบค่ายให้กลายเป็นดินดีที่ผลิตธัญญาหาร ยังมีน้ำพุร้อนที่พวยพุ่งไอร้อนนั่นอีก ข้างล่างอาจซ่อนแหล่งพลังงานความร้อนใต้พิภพมหาศาล หุบเขานี้ อุดมสมบูรณ์เกินไป อุดมสมบูรณ์พอที่จะเป็นยันต์กันตายให้คนหลายพันคนในค่ายชิงเฟิง เป็นรากฐานให้พวกเขาตั้งตัวในยุคนี้

ส่วนหมาป่าฝูงนี้... สายตาของจ้าวเหิงเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยียบทันที จับจ้องไปที่ราชาหมาป่าที่นั่งบัญชาการอยู่บนโขดหินสูง ไอ้เดรัจฉานพวกนี้รู้จักใช้ภูมิประเทศ รู้จักวางกัปดัก รู้จักใช้พิษบั่นทอนกำลังคู่ต่อสู้ และยังรู้จักล้อมจุดหนึ่งเพื่อตีอีกจุดหนึ่ง (ล้อมลูกเพื่อฆ่าแม่) สติปัญญาแบบนี้ เหนือขอบเขตของสัตว์ป่าไปแล้ว วันนี้พวกมันใช้หมอกพิษฆ่าวานรโบราณที่แข็งแกร่งได้ พรุ่งนี้ขอแค่พี่น้องค่ายชิงเฟิงเข้ามาขุดกำมะถันที่นี่ ภูตผีที่ซ่อนอยู่ในเงามืดพวกนี้ จะกลายเป็นฝันร้ายที่สุด