บทที่ 299 ราชาหมาป่าเผ่นหนี หนี้เลือดต้องชดใช้ด้วยเลือด

เสียงของจ้าวเหิงดังขึ้นอีกครั้ง ยังคงเย็นชาและเฉียบขาด คำสั่งนี้ ตัดบทความคิดของราชาหมาป่า และดับความหวังลมๆ แล้งๆ สุดท้ายของฝูงหมาป่าจนมอดลง "แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก!" เสียงกว้านหมุนขึ้นสายดังพร้อมเพรียง มันคือเสียงนับถอยหลังสู่ความตาย "ยิง!" เคียวมรณะสีดำระลอกใหม่พุ่งออกไป "ฉึก ฉึก ฉึก!" คราวนี้ ฝูงหมาป่าที่ระวังตัวอยู่แล้วเริ่มวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าความเร็วในการยิงและระยะครอบคลุมที่น่ากลัวของหน้าไม้กลเสินจี ความเร็วที่พวกมันภาคภูมิใจกลับดูไร้ค่า

หมาป่าอีกสิบกว่าตัวร้องโหยหวนกลิ้งไปกับพื้น บางตัวขาหัก ลากขาที่เหลือตะเกียกตะกายไปบนพื้นอย่างน่าเวทนา บางตัวถูกยิงทะลุปอด พ่นฟองเลือดออกจากปาก ชักกระตุกด้วยความเจ็บปวด กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นจนแทบสำลัก "บรู๊ววว——!!!" ราชาหมาป่าส่งเสียงหอนยาวอันน่าสังเวชออกมาในที่สุด เสียงหอนนี้ไร้ซึ่งความน่าเกรงขามและความสุขุมเยือกเย็นเหมือนก่อนหน้า เหลือเพียงความโกรธเกรี้ยวที่ทำอะไรไม่ได้ และความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง มันกลัวแล้ว การโจมตีที่มองไม่เห็นจับต้องไม่ได้แบบนี้ เกินขอบเขตความรู้ของมันไปไกล ขืนไม่หนี เผ่าพันธุ์ของมันจะต้องตายสิ้นซากอยู่ที่นี่!

นั่นคือสัญญาณถอนทัพ หมาป่าที่เหลือรอดสามสิบสี่สิบตัวเหมือนได้รับอภัยโทษ พวกมันไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองซากเพื่อนพ้อง ไม่สนเหยื่ออันโอชะที่จ่อปากอยู่แล้ว ต่างพากันหางจุกตูดวิ่งหน้าตั้งหนีเข้าป่าลึกอย่างบ้าคลั่ง "คิดจะหนี?" จ้าวเหิงมองเงาหลังที่หันหนีอย่างทุลักทุเลของราชาหมาป่า มุมปากยกยิ้มอำมหิต ในเมื่อผูกแค้นกันแล้ว ก็ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง ปล่อยเสือเข้าป่า ภายหน้าย่อมมีภัยมหันต์ เขากระชากดาบเหิงเตาที่เอวออกมา ปลายดาบชี้ตรงไปทางที่ฝูงหมาป่าหนี "ไล่ล่าพวกมัน!"

"โฮก——!!!" ชายฉกรรจ์ร้อยกว่าคนตาแดงก่ำ ตะโกนก้องฟ้า พวกเขาพุ่งออกจากที่ซ่อนหลังเนินลาด ดุจกระแสน้ำป่าสีดำ หอบเอาเจตจำนงสังหารอันแรงกล้า ม้วนกวาดเข้าใส่ฝูงหมาป่าที่แตกพ่าย พวกเขาไม่เน้นการยิงปูพรมพร้อมกันอีกต่อไป แต่แยกเป็นกลุ่มละสามถึงห้าคน วิ่งไปพลางเหนี่ยวไกไปพลาง "เฟี้ยว!" หมาป่าขาเป๋ตัวหนึ่งที่รั้งท้ายเพิ่งจะมุดเข้าพุ่มไม้ ลูกศรดอกหนึ่งก็พุ่งเจาะสะโพกหลังมันอย่างแม่นยำ มันร้องโหยหวนล้มคว่ำ ยังไม่ทันตะกายลุก พลดาบโล่สองนายก็พุ่งมาถึงตัว แสงดาบวูบผ่าน หัวหมาป่าขนาดใหญ่กลิ้งหลุนๆ ลงกับพื้น เลือดร้อนๆ พุ่งกระฉูดออกจากคอที่ไร้หัว "เฟี้ยว! เฟี้ยว!" ลูกศรสองดอก หน้าหนึ่งหลังหนึ่ง ตรึงหมาป่ายักษ์ที่พยายามปีนต้นไม้หนีให้ติดคาอยู่กับลำต้น นี่คือการสังหารหมู่ฝ่ายเดียว

ความเจ้าเล่ห์ การประสานงาน และความเร็วที่ฝูงหมาป่าภาคภูมิใจ เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังการต่อสู้ที่เหนือชั้นและอาวุธข้ามยุคอย่างหน้าไม้กลเสินจี กลับเปราะบางดุจกระดาษ จ้าวเหิงไม่ได้ตามกองกำลังหลักไปไล่ล่า เขาถือดาบเหิงเตา เดินช้าๆ เข้าไปกลางสนามรบ แม่วานรตัวนั้นยังนอนคว่ำอยู่กับพื้น หอบหายใจหนักหน่วง รอบตัวมันเต็มไปด้วยซากศพหมาป่า เลือดไหลรวมกันเป็นลำธารสายเล็กๆ แช่พื้นหญ้าจนเละเป็นโคลน ดูเหมือนมันจะรับรู้ถึงการมาของจ้าวเหิง จึงพยายามเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความดุร้ายและสิ้นหวัง บัดนี้มองจ้าวเหิงด้วยความสับสนและ... ซาบซึ้งใจ?