บทที่ 300 วานรยักษ์ฝากลูกน้อย สรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณ

มันลูบคลำลูกน้อยของตัวเอง การเคลื่อนไหวนั้นแผ่วเบาอ่อนโยน ราวกับกลัวว่าหากลงแรงเพียงนิด ลูกน้อยจะแตกสลายคามือ หยาดน้ำตาเม็ดโตที่ร้อนผ่าว ไหลจากหางตาแม่วานร หยดลงบนใบหน้าของลูกวานร อาจเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงเสียงเรียกของแม่ หรืออาจเป็นเพราะอุณหภูมิของน้ำตาหยดนั้นปลุกให้ตื่น ลูกวานรที่หมดสติ เปลือกตากระตุกไหว ส่งเสียงครางแผ่วเบา แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น มันมองไปรอบๆ อย่างงุนงง เมื่อสายตาหยุดลงที่ใบหน้าโชกเลือดของแม่ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม มันก็ตะลึงงัน จากนั้น ความโศกเศร้าที่พุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งจิตวิญญาณ ทำให้มันส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน

“จี๊! จี๊จี๊!” มันตะเกียกตะกายลุกขึ้น ใช้กรงเล็บเล็กๆ พยายามผลักใบหน้าแม่สุดชีวิต เหมือนอยากจะดึงแม่กลับมาจากเส้นขอบฟ้าแห่งความตาย มันร้องเรียกไม่หยุด เสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไร้ที่พึ่ง ภาพนี้ ทำให้ชายฉกรรจ์แห่งค่ายชิงเฟิงที่ล้อมเข้ามาเงียบเสียงลง เหล่าโจรผู้โหดเหี้ยมที่ฆ่าคนไม่กระพริบตา เหล่าชายชาตรีที่เมื่อครู่ยังเสพสุขกับการไล่ล่าสังหาร บัดนี้มองดูฉากการพลัดพรากชั่วนิรันดร์ตรงหน้า ขอบตาต่างแดงก่ำ พวกเขานึกถึงพ่อแม่ของตน นึกถึงลูกเมียที่รออยู่ สรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณ ความรักของแม่ ไม่ว่าเผ่าพันธุ์ใด ล้วนสื่อถึงกันได้ จางหยวน นายพรานเฒ่าผู้นี้ ถึงกับต้องเบือนหน้าหนี ยกหลังมือหยาบกร้านปาดน้ำตา

แม่วานรมองดูลูกน้อยที่ฟื้นขึ้นมา ในดวงตาที่ใกล้จะมอดดับ ปรากฏแววโล่งใจสายหนึ่ง มันละสายตาจากลูก หันหน้ามามองจ้าวเหิง ด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย สายตานั้นช่างซับซ้อน มีความซาบซึ้ง มีคำวิงวอน และมีการฝากฝัง จ้าวเหิงอ่านสายตานั้นออก เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น จ้องตาแม่วานรแล้วพูดเน้นทีละคำ “เจ้าไปสบายเถอะ นับแต่นี้ไป ข้าจะดูแลมันแทนเจ้าเอง” นี่คือคำสัญญาของลูกผู้ชายที่มีต่อแม่คนหนึ่ง

ไม่รู้ว่าฟังจ้าวเหิงรู้เรื่องจริงๆ หรือไม่ หัวขนาดมหึมาของแม่วานรขยับพยักหน้าน้อยๆ อย่างยากจะสังเกต มันใช้สายตาครั้งสุดท้ายมองดูลูกน้อยที่ร้องไห้กระจองอแงอยู่ข้างแก้ม แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และความอ่อนโยนอันไร้ที่สิ้นสุด จากนั้น มันก็ค่อยๆ หลับตาลง ตลอดกาล ในหุบเขา เงียบสงัดราวนรก เหลือเพียงเสียงร้องไห้โฮของลูกวานรที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ดังก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขาที่เวิ้งว้าง

ลึกเข้าไปในป่าไกลออกไป สายตาที่เย็นชาและอาฆาตคู่หนึ่ง มองผ่านกิ่งไม้ใบหญ้า ล็อกเป้าที่แผ่นหลังของจ้าวเหิงอย่างตายตัว ราชาหมาป่านำสมุนที่เหลือรอดสิบกว่าตัว ยืนอยู่ในเงามืด มันเห็นกับตาว่าเผ่าพันธุ์ของมันถูกสังหารหมู่ และเห็นกับตาว่ามนุษย์ที่น่ารังเกียจผู้นั้น ช่วยเหลือเหยื่อของมันไว้ มันสลักภาพจำของมนุษย์ผู้นี้ กลิ่นกายของเขา ลงลึกไปในกระดูกดำ มันเลียเลือดที่มุมปาก ในลำคอส่งเสียงคำรามต่ำที่ถูกกดไว้จนถึงขีดสุด มันจะกลับมา สักวันหนึ่ง มันจะนำฝูงหมาป่าฝูงใหม่ กลับมาทวงหนี้เลือดแค้นนี้! มันจะฉีกกระชากมนุษย์ผู้นี้ และทุกสิ่งที่เขารัก ให้เป็นชิ้นๆ!