บทที่ 301 ก้นเหวสีเลือด วานรยักษ์หลับใหลชั่วนิรันดร์

กลิ่นคาวเลือดยังคงอ้อยอิ่งอยู่ในก้นหุบเขาที่ร้อนอบอ้าว ผสมกับกลิ่นพืชพันธุ์ที่เน่าเปื่อย ทำให้คนรู้สึกแน่นหน้าอก ชายฉกรรจ์ร้อยกว่าคนลงมืออย่างคล่องแคล่ว มีดแล่หนังในมือวูบไหวขึ้นลง คนพวกนี้ปกติก็เป็นทหารยอดฝีมือ ทำงานละเอียดอ่อนแบบนี้ก็เชี่ยวชาญไม่แพ้กัน หนังหมาป่าหลังเขียวผืนสมบูรณ์ถูกลอกออกมาทีละผืน ซากหมาป่าที่โชกเลือดกองสูงเป็นภูเขาขนาดย่อมอย่างรวดเร็ว

จ้าวเหิงไม่ได้สนใจความคึกคักตรงนั้น เขาบัญชาการพี่น้องอีกไม่กี่สิบคนที่เหลือ ขุดหลุมลึกที่เนินสูงริมลำธาร หลุมนั้นใหญ่พอที่จะบรรจุร่างมหึมาดั่งภูเขาของแม่วานรได้ “ท่านอาจารย์ หลุมขุดเสร็จแล้วขอรับ” เสี่ยวอู๋ปาดเหงื่อและดินโคลนบนหน้า เดินเข้ามาบอกจ้าวเหิงเสียงเบา จ้าวเหิงพยักหน้า ก้มลงมองลูกวานรในอ้อมกอด เจ้าตัวเล็กเหมือนจะรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น มันกำเสื้อจ้าวเหิงแน่น ซุกหัวลงกับอกเขา ตัวสั่นระริก ในลำคอส่งเสียงสะอื้นที่ถูกกดไว้ “เอามันลงไปเถอะ” จ้าวเหิงพูดเสียงเบา

ชายฉกรรจ์หลายสิบคนส่งเสียงให้จังหวะ ช่วยกันยกร่างแม่วานรที่หนักอึ้ง ค่อยๆ วางลงในหลุมอย่างระมัดระวัง ไม่มีโลงศพ ไม่มีคำไว้อาลัย มีเพียงขุนเขาและสายน้ำ และลูกน้อยที่มันสละชีวิตปกป้องไว้ ดินถูกกลบลงไปทีละพลั่ว กลบฝังบาดแผลที่น่ากลัว กลบฝังความรักของแม่ที่ยิ่งใหญ่ เมื่อเนินดินถูกพูนขึ้น จ้าวเหิงให้คนหาหินแท่งยาวขนาดใหญ่มาปักไว้หน้าหลุม เขาไม่ได้สลักชื่อ ในป่าลึกเช่นนี้ ไม่ต้องการใครมากราบไหว้ หินก้อนนี้มีไว้เพียงเพื่อกันสัตว์ป่ามาขุดศพ จ้าวเหิงตบหลังลูกวานรในอ้อมกอดเบาๆ แล้ววางมันลง

เจ้าตัวเล็กพอถึงพื้น ก็โผเข้าไปเกาะหินเย็นเฉียบก้อนนั้นอย่างทุลักทุเล กรงเล็บเล็กๆ ตะกุยหินไม่หยุด ส่งเสียงร้องโหยหวนน่าเวทนา มันเหมือนอยากจะขุดแม่ขึ้นมาจากดิน อยากจะสัมผัสอ้อมกอดที่อบอุ่นนั้นอีกสักครั้ง ชายฉกรรจ์รอบๆ ต่างก้มหน้าเงียบ บางคนถึงกับหันหลังไปปาดน้ำตา จ้าวเหิงไม่ได้ห้ามมัน ความโศกเศร้าต้องได้รับการระบาย จนกระทั่งเจ้าตัวเล็กร้องไห้จนหมดแรง นอนกองอยู่ข้างก้อนหิน เขาถึงเดินเข้าไปอุ้มมันขึ้นมาอีกครั้ง

“ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าอยู่กับข้า” จ้าวเหิงมองดวงตาที่บวมเป่งของมัน พูดอย่างจริงจัง “ในเมื่อเจ้าไม่มีพ่อแม่แล้ว ข้าจะตั้งชื่อให้เจ้า เจ้ามีร่างกายที่แข็งแกร่งดั่งทองแดงกระดูกเหล็ก พละกำลังมหาศาล วันข้างหน้าต้องเป็นขุนพลที่เกรียงไกรแห่งขุนเขานี้แน่ ข้าจะเรียกเจ้าว่า ‘เสี่ยวจินกาง’ (คิงคองน้อย) ก็แล้วกัน”