บทที่ 302 จ้าวเหิงไขปริศนา ความจริงของหมอกพิษ

ทุกคนต่างแหงนหน้ามองตามนิ้วของจ้าวเหิง เหนือศีรษะคือเรือนยอดไม้ที่บดบังท้องฟ้าจนมิดชิด ต้นไม้โบราณที่ยืนต้นมาไม่รู้กี่ร้อยกี่พันปี แผ่กิ่งก้านสาขาเกี่ยวพันซับซ้อน ทับซ้อนกันเป็นชั้นๆ ราวกับห่มผ้าห่มนวมสีเขียวผืนหนาปิดทับก้นเหวหน้าผามังกรขาดไว้ แม้จะเป็นเวลาเที่ยงวัน แสงแดดก็ทำได้เพียงแทงลอดช่องว่างลงมาเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ไม่กี่เส้นอย่างยากลำบาก

“ท่านอาจารย์ ข้างบนนั่นมีอะไรหรือขอรับ? ก็แค่ใบไม้ไม่ใช่หรือ?” จางหยวนแหงนคอตั้ง จ้องอยู่นานก็ไม่เห็นความผิดปกติ รู้สึกแค่ปวดคอเท่านั้น จ้าวเหิงลดมือลง ชี้ไปที่พื้นดินที่ยังคายไอความร้อน แล้วชี้กลับขึ้นไปเหนือหัว “เมื่อกี้พวกเจ้าก็เห็น ฝูงหมาป่าหมอบราบกับพื้นไม่เป็นอะไรเลย แต่แม่วานรพอลุกยืนสู้ ไม่นานก็ถูกพิษเล่นงาน นั่นแสดงว่าอะไร?” เสี่ยวอู๋หัวไว โพล่งออกมาทันที “แสดงว่าพิษลอยอยู่ข้างบน ข้างล่างอากาศสะอาด!”

“ถูกต้อง” จ้าวเหิงมองเขาด้วยสายตาชื่นชม “ก้นหุบเขานี้ร้อนชื้น ไอความร้อนระเหยจากพื้นดิน อากาศร้อนจะลอยตัวขึ้นสูง หอบเอาก๊าซพิษที่เกิดจากการเน่าเปื่อยของซากพืชซากสัตว์พุ่งขึ้นไปข้างบน แต่ ‘ฝาชี’ ด้านบนมันปิดมิดชิดเกินไป อากาศระบายออกไม่ได้ เลยอัดแน่นลอยค้างอยู่กลางอากาศ วานรโบราณตัวสูง หัวมันจุ่มเข้าไปในดงพิษพอดี ไม่ตายก็แปลกแล้ว”

จางหยวนตบหน้าขาฉาดใหญ่ ร้องอ๋อ “มิน่าล่ะ! ข้าก็ว่าทำไมไอ้พวกหมาป่ามันถึงฉลาดนัก ที่แท้พวกมันรู้ความลับของสถานที่นี้ทะลุปรุโปร่งแล้วนี่เอง!” แต่แล้วเขาก็หน้าเครียดอีกครั้ง พูดเสียงอ่อย “แต่ท่านอาจารย์ ถ้าก๊าซพิษลอยอยู่ระดับครึ่งคนแบบนี้ วันหน้าถ้าเราเปิดทางขนของที่นี่ จะไม่ให้พี่น้องต้องคลานเข่ากันหมดเหรอขอรับ? หายใจเข้าออกตลอดเวลา นานเข้าก็คงไม่รอดเหมือนกัน”

มุมปากจ้าวเหิงยกขึ้น เผยรอยยิ้มมั่นใจ ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าจะทำท่อระบายลมขนาดยักษ์ หรือขุดช่องระบายอากาศเพื่อระบายพิษออกไป ซึ่งเป็นงานช้าง ทั้งเสียเวลาเสียแรง แถมผลลัพธ์อาจไม่คุ้มค่า แต่ตอนนี้ ไอ้สัตว์เดรัจฉานพวกนั้นกลับสอนบทเรียนให้เขา ในเมื่อมันอัดแน่นเพราะระบายไม่ได้ ก็แค่เปิดฝาออกเสียก็สิ้นเรื่องไม่ใช่หรือ? “ไม่ต้องคลาน” จ้าวเหิงยื่นมือไปตบต้นไม้โบราณขนาดสองคนโอบข้างกาย เปลือกไม้หยาบกร้านชื้นแฉะ เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ “เราจะโค่นต้นไม้พวกนี้ทิ้ง”