บทที่ 303 มหกรรมแช่น้ำร้อน แย่งกันลงสระ

เจ้าหมูป่าที่พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน ไม่ทันได้ร้องโหยหวนสักแอะเดียว ราวกับถูกใครกระชากกระดูกสันหลังออก แรงเฉื่อยอันมหาศาลพาร่างของมันไถลไปบนพื้นใบไม้เน่าอีกหลายเมตร สุดท้ายมาหยุดอยู่ที่ปลายเท้าของจ้าวเหิงพอดี ขาทั้งสี่กระตุกสองสามที แล้วก็นิ่งสนิท "ฝีมือยิงยอดเยี่ยม!" จางหยวนเอ่ยชมจากด้านหลัง คนยิงคือเสี่ยวอู๋นั่นเอง ฝีมือหน้าไม้ของเจ้าหนุ่มนี่ยิ่งวันยิ่งฉกาจฉกรรจ์ ในระยะห้าสิบก้าว ชี้ไหนยิงนั่นไม่เคยพลาดเป้า "ไอ้หมูป่าตัวนี้... มันโง่หรือเปล่า?" ลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้ามา เตะพุงหมูที่ตายสนิท ทำหน้าไม่อยากเชื่อ "พวกเราอยู่กันตั้งร้อยกว่าคน มันยังกล้าชาร์จเข้ามาอีก?"

"ถิ่นนี้กันดารผู้คน ไอ้สัตว์พวกนี้คงไม่เคยเห็นคนมาแปดชั่วโคตร ไม่รู้พิษสงของพวกเรา" จางหยวนหัวเราะ หึๆ ชักมีดแล่เนื้อปลายแหลมออกมา ปาดคอหมูป่าระบายเลือดอย่างชำนาญ "นี่เรียกว่าคนไม่รู้ย่อมไม่กลัว แต่นับว่าประจวบเหมาะ ส่งมื้อเย็นมาให้พวกเราถึงที่" การเดินทางต่อจากนั้น แทบจะเหมือนขบวนแห่ติดอาวุธ ระบบนิเวศใต้หน้าผามังกรขาดนี้ดึกดำบรรพ์จนน่ากลัว แต่ก็อุดมสมบูรณ์จนน่าตกใจ เดินไปได้ไม่ไกล พวกเขาก็เจอกับฝูงแพะป่า และไก่ฟ้าหางยาวที่ไม่รู้จักชื่ออีกหลายตัว สัตว์พวกนี้เห็นคนก็ไม่ค่อยกลัว ยืนจ้องตาแป๋ว สุดท้ายย่อมกลายเป็นเสบียงสำรองในเป้หลังของเหล่าชายฉกรรจ์ตามระเบียบ

เดินติดต่อกันสามวัน นอกจากฝูงหมาป่าที่ขวัญหนีดีฝ่อกลุ่มนั้นจะไม่โผล่มาอีก พวกเขาก็ไม่เจอกับสัตว์ร้ายที่มีอันตรายใดๆ อีกเลย เรื่องนี้ทำให้จ้าวเหิงที่คอยระวังตัวอยู่ตลอดโล่งใจขึ้นเปราะหนึ่ง แต่ก็แฝงความผิดหวังเล็กๆ ตลอดทาง นอกจากจดบันทึกภูมิประเทศ สายตาของเขาคอยชำเลืองมองเข้าไปในป่าลึกตลอดเวลา เขากำลังมองหาวานรตัวผู้นั้น ตามคำบอกเล่าของจางหยวน วานรโบราณรักเดียวใจเดียว ไม่เคยแยกจาก ในเมื่อตัวแม่ตายอยู่ที่นี่ ตัวพ่อย่อมต้องอยู่แถวนี้ หากหาตัวพ่อเจอ แล้วส่งเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดคืนให้พ่อมันได้ ก็นับว่าได้ทำบุญใหญ่ เพราะเจ้าตัวเล็กนี่แม้จะติดแจอยู่กับเขา แต่มันก็เป็นของขุนเขาแห่งนี้ ทว่า สามวันผ่านไป นอกจากเสียงลมพัดใบไม้ เขาไม่ได้ยินเสียงที่คล้ายกับเสียงวานรร้องเลยแม้แต่นิดเดียว วานรตัวผู้นั้น ราวกับระเหยหายไปในอากาศ

"ท่านอาจารย์ ข้างหน้าก็คือที่ที่เราเจอบ่อน้ำพุร้อนคราวก่อนแล้วขอรับ" เสียงของจางหยวนปลุกจ้าวเหิงจากภวังค์ จ้าวเหิงเงยหน้ามอง จริงดังว่า ป่าด้านหน้าเริ่มโปร่งขึ้น กลิ่นกำมะถันที่คุ้นเคย กลิ่นเหมือนไข่เน่าลอยมาตามลม เสี่ยวจินกางในอ้อมกอดเริ่มอยู่ไม่สุข มันชะโงกหัวออกมาจากอกจ้าวเหิง จมูกดมฟุดฟิด ปากส่งเสียง "จี๊จี๊" ถี่รัว กรงเล็บน้อยๆ ชี้ไปข้างหน้า ท่าทางตื่นเต้นสุดขีด "ทำไม? เจ้ารู้จักที่นี่รึ?" จ้าวเหิงก้มมองมันอย่างแปลกใจ เสี่ยวจินกางพูดไม่ได้อยู่แล้ว มันเพียงดิ้นรนจะลงพื้น จ้าวเหิงวางมันลง เจ้าตัวเล็กก็วิ่งสี่ขาเหมือนก้อนขนสีเทา พุ่งจู๊ดไปทางบ่อน้ำพุร้อนทันที

"ตามไป!" จ้าวเหิงโบกมือ นำขบวนเร่งฝีเท้าตามไปติดๆ ผ่านพุ่มไม้ด่านสุดท้าย สระน้ำพุร้อนธรรมชาติที่มีไอร้อนลอยกรุ่นก็ปรากฏแก่สายตาทุกคนอีกครั้ง น้ำในสระสีขาวขุ่นผุดปุดๆ เป็นฟอง ไอน้ำสีขาวจางๆ ลอยอยู่เหนือผิวน้ำ หินรอบสระมีผลึกกำมะถันสีเหลืองเกาะตัวอยู่ ส่องประกายยั่วน้ำลายใต้แสงแดด เสี่ยวจินกางวิ่งไปริมสระ แต่ไม่ได้กระโดดลงไป กลับปีนขึ้นไปบนโขดหินก้อนใหญ่ที่สุดอย่างชำนาญทาง มันนั่งยองๆ บนหินก้อนนั้น กวักมือเรียกจ้าวเหิง ร้องเจี๊ยกจ๊ากเสียงดังกว่าเดิม