บทที่ 304 เส้นทางกลับแม้อ่อนล้า แต่ผลลัพธ์ล้นมือ

จ้าวเหิงเก็บแผนที่ที่วาดใหม่ลงในห่อกระดาษน้ำมันในอกเสื้ออย่างระมัดระวัง บนแผนที่ฉบับปัจจุบัน เส้นสีแดงเส้นนั้นชัดเจนแจ่มแจ้ง ตรงไหนมีแหล่งน้ำ ตรงไหนมีรังของสัตว์ร้าย ตรงไหนเหมาะแก่การตั้งค่ายพักแรมชั่วคราว ทั้งหมดถูกทำเครื่องหมายไว้อย่างละเอียดถี่ยิบ นี่คือทางหนีทีไล่ในอนาคตของค่ายชิงเฟิง และยังเป็นถนนสายทองคำที่ทอดไปสู่ทรัพยากรอันอุดมสมบูรณ์ “ท่านอาจารย์ พวกเราจะกลับกันเลยหรือขอรับ?” จางหยวนสวมเสื้อผ้าไปพลาง มองผลึกกำมะถันเกลื่อนพื้นที่ยังเก็บไม่หมดด้วยความเสียดาย “ไอ้ก้อนเหลืองๆ พวกนี้ ไม่ติดไม้ติดมือกลับไปอีกหน่อยหรือ?”

“เอาไปสิ” จ้าวเหิงพยักหน้า “ในเป้หลังของทุกคน ถ้ายังมีที่ว่าง ก็ยัดให้เต็ม” เหล่าชายฉกรรจ์ต่างไม่กลัวหนัก โก่งก้นแงะกำมะถันตามซอกหิน แทบอยากจะยัดใส่เป้ากางเกงกลับไปด้วยซ้ำ ขบวนทัพรวมพลอีกครั้ง เดินย้อนกลับตามเส้นทางที่จ้าวเหิงและพรรคพวกเดินมั่วจนทะลุออกไปได้ในคราวก่อน ครั้งนี้ การเดินเท้าลื่นไหลกว่าเดิมมาก ไม่มีความกังวลว่าจะหลงทาง และไม่มีความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้

เสี่ยวจินกางเกาะอยู่บนไหล่จ้าวเหิง โยกเยกไปตามจังหวะการเดินของเขา ดูเหมือนมันจะรู้ตัวว่าต้องจากบ้านที่เติบโตมาเสียแล้ว จึงหันกลับไปมองบ่อน้ำพุร้อนที่ค่อยๆ ห่างออกไปเป็นพักๆ แววตาดูหงอยเหงา แต่ไม่นาน ความสนใจของมันก็ถูกดึงดูดด้วยเนื้อตากแห้งที่จ้าวเหิงยื่นให้ นี่คือเนื้อหมูป่าที่เพิ่งย่างเสร็จ หอมฉุยไปทั่ว เจ้าตัวเล็กประคองเนื้อแห้ง ใช้ฟันที่ยังขึ้นไม่ครบฉีกกัดอย่างแรง กินอย่างเอร็ดอร่อย ความเศร้าจากการจากลาถูกโยนทิ้งไปหลังหัวในพริบตา ก็นะ ยังไงก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ จ้าวเหิงยิ้ม ลูบหัวมันเบาๆ

การเดินทางขากลับราบรื่นดี เมื่อพวกเขาปีนขึ้นเนินชันลูกสุดท้าย และมองเห็นหน้าผามังกรขาดที่คุ้นตา ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก “กลับมาแล้ว!” พี่น้องที่เฝ้าอยู่บนยอดผาได้ยินเสียงตะโกนจากด้านล่าง ต่างก็โห่ร้องด้วยความตื่นเต้น “ท่านอาจารย์กลับมาแล้ว! ท่านอาจารย์กลับมาอย่างปลอดภัย!” เสียงกว้านหมุนของชุดรอกดังขึ้น ตะกร้าหวายขนาดยักษ์ถูกหย่อนลงมา จ้าวเหิงจับเสี่ยวจินกางใส่ลงไปในตะกร้าก่อน เจ้าตัวเล็กตกใจกลัว เกาะขอบตะกร้าแน่น ร้องเจี๊ยกจ๊ากลั่น จ้าวเหิงจำต้องก้าวลงไปนั่งด้วย อุ้มมันไว้ในอ้อมกอด ถึงจะปลอบประโลมมันได้ เมื่อกว้านถูกดึง ตะกร้าหวายก็ค่อยๆ ลอยขึ้น หุบเหวลึกใต้เท้าค่อยๆ ห่างออกไป ทะเลสีเขียวที่เต็มไปด้วยอันตรายและโอกาส ถูกเหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้าอีกครั้ง

เมื่อจ้าวเหิงก้าวเท้าเหยียบพื้นดินแข็งบนยอดหน้าผา สองพี่น้องถานไถหมิงเลี่ยและถานไถหมิงอวี่ก็มารรอรับอยู่ก่อนแล้ว “เป็นอย่างไรบ้าง?” ถานไถหมิงเลี่ยก้าวยาวๆ เข้ามา กวาดตามองสำรวจจ้าวเหิงหัวจรดเท้า เมื่อแน่ใจว่าอวัยวะยังอยู่ครบ 32 ถึงได้โล่งใจ “ข้างล่างสถานการณ์เป็นอย่างไร?”