บทที่ 305 อ้อมกอดแห่งการกลับมา เพื่อนเล่นของเด็กๆ

“อย่าขยับ มันหนักนะ” จ้าวเหิงเอียงตัวหลบมือเธอ โอบเอวเธอด้วยมือเดียว แล้วใช้หน้าผากแตะหน้าผากเธอเบาๆ “ตัวข้ามีแต่กลิ่นเหงื่อเหม็นเปรี้ยว เดี๋ยวเจ้าจะเหม็นเอา”

“ข้าไม่รังเกียจหรอก” ถานไถหมิงเยว่พูดเสียงเบา สายตาสำรวจร่างกายเขาขึ้นลง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีบาดแผลจริงๆ หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายถึงได้วางลง “กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว”

“ท่านพ่อ! ท่านพ่อ!” ทันใดนั้น เสียงใสแจ๋วของเด็กดังมาจากในลานบ้าน ตามด้วยร่างเล็กๆ สองร่างที่พุ่งออกมาเหมือนลูกปืนใหญ่ เถี่ยตั้นวิ่งเร็วที่สุด หัวทุยๆ ของเขาพุ่งชนอกจ้าวเหิงเต็มรัก กั่วกั่วช้ากว่าหน่อย ขาสั้นๆ วิ่งเตาะแตะ ในมือยังกำขนมที่กินเหลือครึ่งชิ้น โซซัดโซเซเข้ามาเกาะขาจ้าวเหิง “ท่านพ่อ ท่านไปไหนมาคะ? กั่วกั่วคิดถึงท่านพ่อมากเลย!” แม่หนูน้อยเงยหน้า ดวงตาโตกระพริบปริบๆ เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ จ้าวเหิงหัวเราะร่า จับเถี่ยตั้นชูขึ้นเหนือหัวหมุนหนึ่งรอบ แล้วย่อตัวลงอุ้มกั่วกั่วขึ้นมา หอมแก้มยุ้ยๆ ที่ขาวเนียนดุจหยกสลักฟอดใหญ่ “พ่อไปหาของวิเศษมาให้พวกเจ้าไงล่ะ”

“ของวิเศษอะไรคะ?” กั่วกั่วกระพริบตาด้วยความอยากรู้อยากเห็น มือน้อยๆ ลูบคลำตัวจ้าวเหิง “ของกินอร่อยๆ หรือเปล่า?” จ้าวเหิงยิ้มลึกลับ ไม่ตอบทันที แต่เอียงตัวเล็กน้อย เผยให้เห็นเจ้าตัวเล็กขนปุยที่ซ่อนอยู่ข้างหลังตอนกอดกันเมื่อครู่ “เอ้า ดูสิว่านี่ตัวอะไร” เสี่ยวจินกางที่หลบอยู่หลังจ้าวเหิงและเกาะขากางเกงเขาแน่น ในที่สุดก็โผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่ง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและระแวดระวังจ้องมองลูกมนุษย์สองคนที่มันไม่เคยเห็นมาก่อน ในลำคอส่งเสียง “อูวว... อูวว...” ต่ำๆ เหมือนจะขู่และเหมือนจะขอความช่วยเหลือไปพร้อมกัน

“อา! ลิง!” เถี่ยตั้นตาเป็นประกาย ตะโกนลั่นด้วยความตื่นเต้น “ว้าย!” กั่วกั่วกลับตกใจ รีบซุกหน้าเข้าอกจ้าวเหิง โผล่มาแค่ตาข้างเดียวแอบมอง “ท่านพ่อ... หน้าตามันแปลกจังเลย มันจะกัดคนไหมคะ?” เสี่ยวจินกางได้ยินเสียงตะโกนของเถี่ยตั้น ก็ยิ่งตกใจจนตัวสั่น “จู๊ด” เดียวมันปีนขึ้นไปตามขาจ้าวเหิง ไปเกาะแน่นอยู่บนหลังเขา กรงเล็บหน้าสองข้างรัดคอจ้าวเหิงแน่น ซุกหน้าลงกับซอกคอเขา ตัวสั่นงันงก