บทที่ 307 กลิ่นเนื้อหอมฟุ้ง แรงยั่วยวนถึงตาย

จางแขนเหล็กมองขนาดอาวุธที่ดูโอเวอร์เกินจริงบนแบบร่าง ลำคอส่งเสียงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เขาแม้จะเป็นช่างเหล็ก แต่ก็รู้เรื่องการตัดไม้ ขวานตัดไม้ทั่วไปหนักสามถึงห้าจินก็เต็มกลืนแล้ว ขวานสิบห้าจิน? นั่นยังเรียกว่าขวานอยู่รึ? เรียกว่าค้อนติดคมมีดจะดีกว่ามั้ง! “ท่านอาจารย์ นี่ท่านจะเอาไป...” จางแขนเหล็กมองจ้าวเหิงอย่างลังเล ในใจสังหรณ์ว่าเจ้านายผู้นี้กำลังจะก่อเรื่องใหญ่อีกแล้ว “ต้นไม้ใต้หน้าผามังกรขาด ข้าเล็งไว้แล้ว” จ้าวเหิงเคาะโต๊ะเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงอำนาจบารมีที่ห้ามปฏิเสธ “ต้นไม้ในนั้น ต้นไหนก็อายุหลายร้อยปีถึงพันปี นั่นคือของล้ำค่าที่สวรรค์ประทานให้เรา ข้าจะขนพวกมันขึ้นมาให้หมด เอามาสร้างบ้าน สร้างรถ ทำเฟอร์นิเจอร์ ต่อให้เอามาเผาถ่าน ก็ยังเป็นถ่านชั้นดีที่สุด!”

จางแขนเหล็กแม้ไม่เคยลงไปก้นเหว แต่กิตติศัพท์ความอันตรายของที่นั่นก็รู้กันทั่ว แม้จะตกใจที่จ้าวเหิงคิดจะตัดไม้ครั้งมโหฬาร แต่ด้วยความเชื่อใจแบบมืดบอดที่มีต่อจ้าวเหิง เขาจึงตบหน้าอกรับคำทันที “ท่านอาจารย์วางใจ ขอแค่วัตถุดิบพอ เครื่องมือหยาบๆ แบบนี้ตีไม่ยากขอรับ! ให้เวลาข้าห้าวัน ข้าจะทำเลื่อยห้าสิบปริมณฑล ขวานร้อยเล่มออกมาให้ท่าน!”

“ดี! ข้าต้องการลูกบ้าแบบนี้แหละ!” จ้าวเหิงพยักหน้าพอใจ “เรื่องวัตถุดิบไม่ต้องห่วง อาวุธเก่าๆ ในคลังแสง กับชุดเกราะพังๆ ที่ยึดมาจากกองพันพยัคฆ์คราวก่อน เอาไปหลอมให้หมด! คราวนี้ข้าจะเปลี่ยนโฉมหน้าผามังกรขาดให้สิ้นซาก!” สั่งงานจางแขนเหล็กเสร็จ จ้าวเหิงไม่รั้งรอ หันหลังเดินออกจากโรงตีเหล็ก เสียงตีเหล็กด้านหลังดูเหมือนจะถี่กระชั้นและทรงพลังขึ้น นั่นคือจางแขนเหล็กกำลังระบายความตื่นเต้นในใจออกมา

ออกจากโรงตีเหล็ก เลี้ยวสองโค้ง ก็ถึงโรงงานไม้ ยังไม่ทันก้าวเข้าประตู กลิ่นหอมฉุนของขี้เลื่อยก็ลอยมาเตะจมูก โจวโหย่วจื้อกำลังพาลูกศิษย์ไสไม้กระดานอยู่ในลาน ฝอยไม้ปลิวว่อนเหมือนเกล็ดหิมะ “ช่างโจว ยุ่งอยู่รึ?” โจวโหย่วจื้อเงยหน้า เห็นเป็นจ้าวเหิง ก็รีบวางกบไสไม้ ปัดเศษไม้ตามตัว เดินเข้ามาต้อนรับ “ท่านอาจารย์มาแล้ว! ประจวบเหมาะ ก้านลูกธนูชุดใหม่เพิ่งตากแห้ง ท่านจะดูไหมขอรับ?”

“เรื่องลูกธนูวางไว้ก่อน ข้ามีการค้าที่ใหญ่กว่านั้นจะคุยกับเจ้า” จ้าวเหิงโบกมือยิ้มๆ สายตากวาดมองไม้สนและไม้สยาธรรมดาที่กองอยู่ในลาน แล้วส่ายหน้า “ไม้พวกนี้ เกรดต่ำเกินไป” โจวโหย่วจื้อชะงัก ทำหน้าไม่ยอมรับนิดๆ “ท่านอาจารย์ นี่คือไม้ที่ดีที่สุดที่หาได้บนเขาหนิวเอ่อร์แล้วนะขอรับ แม้จะเทียบไม่ได้กับไม้หนานมู่หรือไม้แดงราคาแพง แต่เอามาสร้างบ้านทำเฟอร์นิเจอร์ ก็แข็งแรงทนทานใช้ได้”