บทที่ 308 องครักษ์เดนตาย เลียรองเท้าข้าซะ

“ข้า! เลือกข้า!”

“ข้าเป็นนายกองร้อย ใครกล้าแย่งข้า! ไสหัวไป!”

“ไปตายซะนายกองร้อย! ตอนนี้ทุกคนเป็นนักโทษเท่ากัน เจ้ามันก็แค่ผายลม! ท่านอาจารย์จ้าว เลือกข้า ข้ามีแรงเหลือเฟือ!” เหมืองถ่านหินที่เคยเงียบเหงาตายซาก พลันระเบิดความโกลาหลขึ้นทันที น้ำแกงเนื้อที่เดือดพล่านในหม้อยักษ์สองใบนั้น กลายเป็นเหยื่อล่อที่อันตรายที่สุดในโลก ก้อนมันหมูที่ลอยตุ๊บป่องในน้ำเดือด ใสแจ๋วดุจแก้ว ส่งกลิ่นหอมคาวเนื้อรุนแรงไปตามไอร้อน เหมือนตะขอเกี่ยววิญญาณของฝูงหมาป่าผู้หิวโหยกลุ่มนี้ไว้แน่น

เชลยรูปร่างกำยำคนหนึ่ง เพื่อแย่งชิงตำแหน่งแถวหน้า ถึงกับสับศอกใส่ดั้งจมูกเพื่อนข้างกาย เลือดพุ่งกระฉูดทันที คนที่โดนตีก็ไม่ใช่ย่อย สวนกลับด้วยลูกเตะผ่าหมาก ทั้งสองคนกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันในกองฝุ่นถ่านเหมือนหมาป่าแย่งอาหาร สิ่งที่เรียกว่ามิตรภาพเพื่อนร่วมรบ สิ่งที่เรียกว่าศักดิ์ศรีทหารกล้า ในวินาทีนี้ แตกละเอียดไม่เหลือซาก นี่หรือคือกองพันพยัคฆ์ที่เว่ยอู๋หยาภาคภูมิใจ จ้าวเหิงยืนบนแท่นสูง ไพล่หลัง มองดูละครตลกฉากนี้ด้วยสายตาเย็นชา มุมปากยกโค้งขึ้นอย่างเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม ความหิวโหย คือแส้ที่ดีที่สุดในการฝึกสัตว์ร้าย ขอแค่ให้อาหารสักคำ ต่อให้เป็นคนที่เคยคิดจะฆ่าเจ้า ก็ยอมคุกเข่าเลียพื้นรองเท้าให้

“ท่านอัครเสนาบดีเว่ยเอ๋ยเว่ยอู๋หยา” จ้าวเหิงรำพึงในใจ สายตามองทะลุขุนเขาซับซ้อน ราวกับจะส่งตรงไปถึงเมืองหลวงอวี้จิงอันหรูหราฟุ้งเฟ้อ “ท่านทุ่มเงินมหาศาล ใช้ข้าวและเนื้อชั้นดีเลี้ยงดูองครักษ์เดนตายพวกนี้ บัดนี้เพื่อหมูต้มของข้าแค่หม้อเดียว พวกมันกำลังตีกันหัวร้างข้างแตก การค้านี้ ท่านขาดทุนย่อยยับจนหมดตูดแล้วล่ะ” เขายกมือขึ้นกดลง “หยุด” เสียงไม่ดัง แต่แผ่แรงกดดันที่ห้ามขัดขืน ฝูงชนที่กำลังวุ่นวายเงียบกริบทันที ดวงตาแดงก่ำหลายร้อยคู่จ้องเขม็งมาที่เขา ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เสียงกลืนน้ำลายดังชัดเจน “เข้าแถว” จ้าวเหิงพ่นคำสองคำออกมาเรียบๆ “ใครแย่งกัน ฆ่า ใครแซงคิว ฆ่า” ฝูงคนรีบขยับตัว พริบตาเดียวก็จัดเป็นแถวยาวคดเคี้ยวหลายแถว ไม่มีใครกล้าพูดมากแม้แต่คำเดียว กลัวจะทำให้บุรุษผู้กุมอำนาจแจกหมูต้มคนนี้โกรธ