บทที่ 309 อัครเสนาบดีตื่นตะลึง ความจริงแห่งความพ่ายแพ้

เว่ยอู๋หยามองลงมาจากเบื้องสูง พิจารณาดูเหล่าทหารแตกทัพหน้าตาทุเรศทุรังเหล่านี้ นี่หรือคือยอดฝีมือที่เขาทุ่มเงินทองมหาศาลเลี้ยงดูมา? “ร้องหาสวรรค์วิมานอะไร!” เว่ยอู๋หยาตบโต๊ะดังปัง ถ้วยชากระโดดขึ้นจากโต๊ะ “เล่าสถานการณ์ตอนนั้นให้ข้าฟังให้ชัดเจน! หากมีคำโกหกแม้แต่ครึ่งคำ ข้าจะสับพวกเจ้าเป็นชิ้นๆ โยนให้หมากิน!” นายกองสิบที่เป็นหัวหน้ากลุ่มสะดุ้งโหยง รีบโขกหัวกับพื้นไม่หยุด

“ท่านอัครเสนาบดี... พวกเรา... พวกเราถูกใส่ร้ายนะขอรับ!” นายกองสิบเงยหน้าขึ้น แววตาเหม่อลอย ราวกับย้อนกลับไปสู่บ่ายวันอันเป็นฝันร้ายนั้นอีกครั้ง “นั่นไม่ใช่การรบเลยขอรับ... นั่นมันคือการไปตายชัดๆ!”

“พวกเรายังบุกไม่ถึงตีนเขา ธนูฝนก็ตกลงมาจากฟ้า ไม่ใช่ธนูธรรมดา แต่เป็น... เป็นลูกศรที่ไม่เคยเห็นมาก่อน!” นายกองสิบทำมือประกอบ ตัวสั่นเทา “ยิงจากระยะสามร้อยก้าว... สามร้อยก้าวเชียวนะขอรับ! โล่ของพวกเราเหมือนกระดาษเปียก ลูกศรดอกเดียวยิงทะลุทั้งคนทั้งโล่! พี่น้องล้มตายเป็นเบือ ศัตรูหน้าตาเป็นยังไงยังไม่ทันเห็นก็ตายกันหมดแล้ว!”

มือที่จับที่วางแขนเก้าอี้ของเว่ยอู๋หยากำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว สามร้อยก้าว? ธนูหนักที่ทรงอานุภาพที่สุดของราชวงศ์ต้าอวี๋ ระยะยิงหวังผลยังแค่สองร้อยก้าว สามร้อยก้าวยังยิงทะลุโล่ได้? นั่นมันอาวุธผีสางอะไรกัน? “ยังมี... ยังมีทหารเกราะดำพวกนั้นอีก...” นายกองสิบอีกคนรับช่วงต่อ เสียงของเขาสั่นยิ่งกว่า ฟันกระทบกันดังกรอดๆ “ต่อมา... ต่อมาประตูค่ายเปิดออก คนหลายร้อยคนสวมเกราะเหล็กสีดำพุ่งออกมา พวกเราฟันดาบใส่ ได้ยินแต่เสียงดังเปงๆ ประกายไฟแลบ แต่พวกมันไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน! นั่น... นั่นไม่ใช่คนแล้ว มันคือสัตว์ประหลาดหล่อจากเหล็กชัดๆ! ดาบพวกเราฟันจนบิ่น แต่ทวนพวกมันแทงทีเดียวเป็นรูโหว่...”

“สัตว์ประหลาด... สัตว์ประหลาดทั้งนั้น...”