บทที่ 310 ระดมไม้พลองตีตาย ข่มขวัญคนชั่ว

เว่ยจงนอนหมอบกับพื้น ร่างกายสั่นเทาเหมือนตะแกรงร่อนแป้ง เสียงเบาราวกับยุงบิน แต่จำใจต้องแข็งใจตอบ: “ท่านอัครเสนาบดี... บ่าว... บ่าวไปหาที่เรือนข้างมาเมื่อครู่...”

“คน... คนหายไปแล้วขอรับ” อากาศในชั่วขณะนั้นแข็งค้าง เว่ยอู๋หยายังคงรักษาสีหน้าดุร้ายนั้นไว้ ร่างทั้งร่างแข็งทื่ออยู่กับที่ ครู่ต่อมา เขาค่อยๆ หันหัวกลับมา จ้องเขม็งไปที่เว่ยจง แววตาว่างเปล่าจนน่าใจหาย “หายไปแล้ว?” สามคำนี้เบาหวิว แต่กลับทำให้คนหนาวเหน็บยิ่งกว่าเสียงคำรามเมื่อครู่

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเย็นเยียบแหลมสูงก็ถูกบีบออกมาจากลำคอลึก “ดี... ดีมาก!”

“ดูเหมือนไอ้หมาตัวนี้จะรู้อยู่แก่ใจว่าข่าวที่ส่งกลับมาเป็นของปลอม! รู้อยู่แล้วว่ากองพันพยัคฆ์ไปก็เท่ากับไปตาย! รู้อยู่แล้วว่าข้าจะแพ้จนหมดตูด!” เว่ยจงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ โขกหัวรัวๆ อธิบายพัลวัน: “เว่ยสิบสามนั่นก็เป็นมือสังหารที่เลี้ยงมาในจวน ตามหลักไม่กล้าทรยศท่านอัครเสนาบดี... เว้นเสียแต่... เว้นเสียแต่ว่าตอนอยู่ชิงโจว เขาถูกทำให้กลัวจนเสียสติไปแล้ว...”

“หรือไม่ก็... ดูออกถึงความผิดปกติบางอย่าง เพื่อรักษาชีวิตรอด ก็เลย...”