บทที่ 311 เยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง ซ่อนคมสังหาร

เว่ยจงหมอบอยู่ท่ามกลางเศษกระเบื้องแตก เลือดจากหัวเข่าซึมออกมาจนพรมเปอร์เซียราคาแพงถูกย้อมเป็นสีแดงคล้ำ เขาเอาหัวโขกพื้นแน่น ไม่กล้าเงยหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง หูยังแว่วเสียงร้องโหยหวนที่ค่อยๆ เบาลงจากด้านนอก นั่นคือไฟโทสะของท่านอัครเสนาบดี และเป็นละครที่เล่นให้คนเป็นดู เชือดไก่ให้ลิงดู แต่ลิงตัวนี้ ไม่ใช่แค่เขาเว่ยจง แต่ยังรวมถึงภูตผีปีศาจที่กำลังเต้นเร่าอยู่ในใจของเว่ยอู๋หยาเองด้วย

“เว่ยจง” เนิ่นนาน เสียงแหบพร่าดังมาจากเก้าอี้ไท่ซือ ราวกับแผ่นเหล็กขึ้นสนิมขูดกับหินทราย เว่ยจงสะดุ้งเฮือก ไขมันทั่วร่างสั่นไหว “บะ... บ่าวอยู่นี่”

“ไสหัวลุกขึ้นมา ไปเบิกยาวิเศษรักษาแผลที่คลัง อย่ามาตายต่อหน้าข้า มันอัปมงคล” เว่ยอู๋หยาเอนตัวไปด้านหลัง แผ่นหลังกระแทกพนักเก้าอี้แข็งๆ อย่างแรง ยกมือนวดขมับที่เต้นตุบๆ ใบหน้าที่มักจะเก็บอารมณ์มิดชิดในท้องพระโรง บัดนี้หย่อนคล้อย ร่องรอยเหี่ยวย่นลึกชัด แผ่กลิ่นอายความเสื่อมโทรมของไม้ใกล้ฝั่ง

“ขอบพระคุณท่านอัครเสนาบดี! ขอบพระคุณที่ไว้ชีวิต!” เว่ยจงเหมือนได้รับอภัยโทษ รีบตะกายลุกขึ้น ไม่สนแผลเลือดไหลที่หน้าผาก เดินโซซัดโซเซถอยออกไป มือยังสั่นเทาขณะปิดประตู ลงกลอนประตูเกิดเสียง “กริ๊ก” เบาๆ เสียงนี้ ราวกับสูบเอาพลังชีวิตเฮือกสุดท้ายของเว่ยอู๋หยาออกไปจนหมด ในห้องหนังสือเหลือเพียงเว่ยอู๋หยาคนเดียว ผ่านไปเนิ่นนาน...

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูที่เป็นจังหวะจะโคน ดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบสงัดในห้องหนังสือ เว่ยอู๋หยาตกใจสะดุ้ง กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเขม็งเหมือนแมวแก่ที่ตื่นตระหนก แววตาฉายประกายสังหารอันโหดเหี้ยม “ใคร?!” เสียงตวาดนี้เจือด้วยไฟโทสะที่ยังไม่มอดและความหวาดระแวงที่ยังไม่จาง “ท่านพ่อ ข้าเอง จื่อฉี” เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลดังมาจากด้านนอก ไม่ช้าไม่เร็ว แฝงความสุขุมที่ทำให้คนวางใจ