บทที่ 313 พ่อลูกร่วมมือ วางแผนชิงแผ่นดินอีกครา

เว่ยอู๋หยาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ใช้ดวงตาที่แดงก่ำมองลูกชาย แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ความเสียใจ และความ... พึ่งพาอาศัย ที่สังเกตได้ยาก “จื่อฉี... ตอนนี้เราควรทำอย่างไร?” อัครเสนาบดีขวาผู้กุมอำนาจล้นฟ้า พลิกเมฆพลิกฝนในราชสำนักมาหลายสิบปี ในวินาทีนี้ ยอมก้มหัวอันหยิ่งยโสให้กับบุตรชายที่โดดเด่นที่สุดของตนในที่สุด เว่ยจื่อฉีมองบิดาผู้เคยยิ่งใหญ่คับฟ้า แต่บัดนี้กลับดูแก่ชราและตื่นตระหนก ในใจไร้ซึ่งความดูแคลน กลับยิ่งรู้สึกหนักอึ้ง เขารู้ว่าเรือใหญ่ตระกูลเว่ยลำนี้ ได้ชนเข้ากับภูเขาน้ำแข็งที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนเข้าแล้ว

เขาเดินเข้าไปประคองบิดาให้ลุกขึ้นจากพื้น กดไหล่ให้นั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซือ สัญลักษณ์แห่งอำนาจนั้นอีกครั้ง “ท่านพ่อ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เสียใจไปก็ป่วยการ เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือต้องตรวจสอบให้ชัดเจนสองสามเรื่อง” เสียงของเว่ยจื่อฉียังคงมั่นคงดั่งเดิม เหมือนยาระงับประสาทที่ฉีดเข้าสู่จิตใจอันสับสนวุ่นวายของเว่ยอู๋หยา “ประการแรก ต้องตรวจสอบคนในจวนอย่างละเอียด” สายตาเขากวาดไปทั่วห้องหนังสือ “ต้องรู้ให้ได้ว่า ข่าวที่เราส่งสายลับไปสืบเรื่องเศษเดนตระกูลถานไถ มีโอกาสรั่วไหลออกจากคนในจวนเราหรือไม่ การหนีของเว่ยสิบสาม เป็นการกระทำของเขาคนเดียว หรือมีคนในจวนคอยประสานงาน เรื่องนี้ต้องทำอย่างลับๆ ห้ามให้ใครรู้ตัว” เว่ยอู๋หยาพยักหน้า แววตาฉายประกายอำมหิต

“ประการที่สอง หากคนในจวนขาวสะอาด” เว่ยจื่อฉีพูดต่อ “ก็แสดงว่าปัญหาอยู่ที่ชิงโจว คนที่เราส่งไป พอถึงชิงโจวก็ถูกจับตาดูแล้ว ถ้าอย่างนั้นคำถามคือ ในเขตชิงโจว ใครกันที่มีความสามารถ มีความกล้า ที่จะคาบข่าวนี้ไปบอกค่ายชิงเฟิงบนเขาหนิวเอ่อร์?” ฟังถึงตรงนี้ สายตาของเว่ยอู๋หยาเปลี่ยนเป็นคมกริบทันที ชื่อหนึ่งหลุดออกจากปาก: “โจววั่งไอ้หมูตอนนั่นรึ?!” ผู้ว่าราชการชิงโจวโจววั่ง คนผู้นี้โลภมากและโง่เขลา ขี้ขลาดตาขาว เขาเว่ยอู๋หยารู้ไส้รู้พุงดีที่สุด หากมันผู้นี้จะขายเขาเพื่อเอาใจขุมกำลังลึกลับนั่น ก็มีความเป็นไปได้สูง!

เว่ยจื่อฉีกลับส่ายหน้า ปฏิเสธการคาดเดาของบิดา “ท่านพ่อ จะใช่เขาหรือไม่ยังพูดยาก แต่ลูกคิดว่า ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันมากนัก”

“ทำไม?”